Lol in de Almeerse file


Almere. Winter. De wekker gaat. Het is half zeven. Iets te vroeg voor me. Moeizaam stap ik uit mijn elektrisch verstelbare bed. De ochtendrituelen zijn bekend. Ontbijt, goed tandenpoetsen, ook weer elektrisch – het gemak dient tenslotte de mens – en alle familieleden een lieve kus geven.

De pendelbus voor de stadforens staat om zeven uur klaar. Er wacht een rit van meestal anderhalf uur. Het is een leuke ploeg authentieke figuren waar ik mee reis. We hebben ontzettend veel lol in de bus. Gelukkig zit bij iedereen wel een draadje los. De haakjes en oogjes zijn te tellen. De stemming zit er meestal vroeg in. De bus rijdt schuddenbuikend naar de plaats van bestemming. Hemelsbreed nog geen 10 kilometer van Almere. Maar het lijkt vaak een retourtje Maastricht. Je raakt er aan gewend. Aan de rit naar het Gooi. We zijn meestal met zijn zessen. Je raakt ook aan elkaar verknocht. Jaar in jaar uit met elkaar in diezelfde pendelbus. Soms wel tien jaar achtereen. Je moet wel. Na een dag hard werken gaat de rit weer op huis aan. Het is meestal een vermoeiende dag, met veel lichamelijk werk. Nu rijdt het wat vlotter, meestal geen file. Binnen een uur is iedereen thuis. Geen schuddenbuiken op de weg terug. Maar lekker ronken.

Dit was de situatie in Almere 3 jaar geleden. We hadden liever in die jaren in onze woonplaats Almere naar school gegaan. De mytylschool voor kinderen met een lichamelijke beperking over de brug naar Hilversum was echter de enige mogelijkheid voor kinderen met een lichamelijke handicap. Met de hulp van mijn vader rekende ik toen uit dat ik – voordat ik mijn diploma haalde – de komende tien jaar nog minstens 5000 uur in het busje moest reizen. Van A naar … Als de files niet langer werden, tenminste. Aan mijn lichamelijke handicap valt weinig te doen. Ik ben nu 12 jaar, spastisch, en heb nog een heel leven voor de boeg. Ik begreep toen niet waarom er in Almere geen school voor gehandicapte kinderen bestond. Net als geen goede ontsluiting naar het oude land. Door je ouders gewoon naar school worden gebracht. In de buurt. Daar zou niet alleen ik, maar daar zouden ook 120 andere Almeerse forensjes een stuk gelukkiger van worden.

Gelukkig is nu de situatie veranderd. Na een lange strijd van mijn lieve pappie samen met tientallen andere ouders is 3 jaar geleden de eerste knoop doorgehakt en is de zomer daarna het ministerie van onderwijs omgegaan. Almere kreeg een officiële mytylschool. In vijf minuten ben ik nu op school. Heerlijk. Dankzij mijn pappie. Die ook mij heeft geholpen met dit stukje schrijven. Want dat gaat met mijn handicap niet zo makkelijk.

Maar nu moet ik naar de middelbare school. Een school voor lichamelijk gehandicapten. En die is er niet in Almere. Dus gaan mijn ouders weer aan de slag. Want anders sta ik volgend jaar weer in de file. Elke dag. Samen met tientallen andere lichamelijk gehandicapte kinderen.

Advertenties

3 gedachtes over “Lol in de Almeerse file

  1. Beste Anne, dat wist ik niet. Dat scheelt. Maar het is dan toch nog meer dan een uur naar die school, met het ophalen van de andere kinderen erbij. Toch? En je gunt je kind toch een school in je eigen buurt of minstens in je eigen stad. Hilversum is best een stuk rijden (30 kilometer).

  2. Je verhaal drukt me weer met de neus op het feit hoe blij ik moet zijn dat mijn dochter wel in de polder naar school kan gaan. 3 jaar geleden was dat ook met de bus naar ????? geworden.

  3. Wist je lieverd, dat de bussen tegenwoordig over de busbaan mogen en dus veel sneller over dat stomme water zijn?

    Dikke kus voor jou en de rest!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s