Pas op voor PGB-hulpen die zichzelf moeder Theresa gaan noemen


mother-teresa2De relatie tussen iemand met een beperking en zijn of haar betaalde hulp (vanuit bijvoorbeeld het PGB) kenmerkt zich door een evenwichtige relatie. Een werkrelatie die bestaat uit professioneel handelen, een positieve werkinstelling, goede samenwerking en een set goede doelen waar je samen aan werkt.

Wat kan gebeuren, en dat is ons overkomen, dat je ontdekt dat een PGB-hulp na indiensttreding gedreven wordt door ‘liefdadigheid’ richting diegene die ondersteuning en begeleiding nodig heeft. Onze ernstig meervoudig gehandicapte dochter werd – zeker toen ze nog wat jonger was – als ‘schattig’ gezien, maar ook ‘zielig’ gevonden. Emoties die natuurlijk begrijpelijk zijn, maar eigenlijk helemaal niet van belang zijn in een werkrelatie.
Echter de ‘liefdadigheid’ van de PGB-hulp die bij ons werkte creëerde bij onze dochter gevoelens van schuld, juist vanwege die afhankelijkheid. Dit stapelde alsmaar op, ook omdat ze hier niet mee kon omgaan, ook vanwege de continu ‘liefdaad ontvangende’ afhankelijke positie. Hierdoor werd het gevoel van eigenwaarde van onze dochter steeds minder. Dit leidde tenslotte bij onze dochter tot weerzin ten opzichte van haar ‘liefdadige’ PGB-hulp en uitte zich in ruzies en conflicten. Maar ook ontstond daardoor verkeerde begeleiding en onbegrip vanuit de ‘liefdevolle’ hulp. Wij als gezin waren hier niet blij mee, en dat vertelde we veelvuldig.
De PGB-hulp voelde zich juist uitgebuit omdat haar ‘liefdadigheid’ niet werd gezien. Onze dochter had niet meer de mogelijkheid zich te verweren in die zin, en wij als ouders waren uiteindelijk klaar met een hulp die niet meer kon doen wat wij als ouders belangrijk vonden. Professionele zorg bieden in een gelijkwaardige relatie. Stoppen leek op zijn plaats. Ons gezin heeft de PGB-hulp nu niet meer in dienst. Er ontstond namelijk teveel ‘gerommel’ binnen de professionele relatie waarbij de emotionele betrokkenheid tussen onze dochter en de hulp die over de ‘lijn’ ging.

Nu de PGB-hulp al en jaar of wat geleden vervangen is door een andere hulp, zonder deze emotionele binding, leeft onze dochter weer op, wordt weer assertiever en pakt meer dan ooit weer de eigen regie over haar leven op. Moraal van het verhaal: zorg voor gepaste emotionele afstand. Wees wel emphatisch als PGB-hulp, maar doe alsjeblieft niet aan liefdadigheid.

Advertenties

3 gedachtes over “Pas op voor PGB-hulpen die zichzelf moeder Theresa gaan noemen

  1. Het is de kunst om alles in het leven in balans te houden. Dat blijkt nu ook weer uit dit verhaal. Liefdadigheid op zijn tijd is goed. Niets mis mee. Maar wel in de juiste balans en de juiste verhoudingen en altijd gericht op de waardigheid van degene die hulp nodig heeft. De hulpkrijger mag nooit afhankelijk worden van de hulpgever. De welbekende barmhartige Samaritaan gaf ook naar zijn eigen vermogen en binnen zijn eigen beperkingen met het doel de persoon aan wie hij hulp schonk, weer op eigen benen te krijgen. Hierbij schakelde hij ook nog eens de hulp van andere mensen in. Het getuigt van realiteit en het durven erkennen dat niemand alles kan en dat we elkaar allemaal nodig hebben binnen de grenzen om alles in balans te houden. De balans tussen rationeel en emotioneel. Al doende leert men. Veel sterkte!

  2. Dit is toch eigenlijk ook zo bij de nieuwe regels voor de thuishulp bij de WMO.
    Je moet anderen vragen of ze alsjeblieft wat dingen voor je willen doen, onder het mom van burenhulp. Maar het gevolg is dat je je dus steeds afhankelijker moet opstellen EN dat je buren (en vrienden) je gaan mijden, omdat ze eigenlijk geen ‘nee’ durven zeggen als ze niet kunnen of willen.

  3. het Moeder Theresa effect treedt niet alleen op bij PGB-hulpen, maar kan in elke potentieel onevenwichtige relatie opkomen, juist een PGB biedt in zo’n geval – mits goed ingezet – een goede correctiemogelijkheid (“We betalen je er immers voor’). Juist terugvallen op onbetaalde (mantel)zorg dreigt de onevenwichtigheid in een zorgrelatie te versterken.

    bepalend voor een PGB-toekenning moet volgens mij zijn, of de eigenlijke zorgafhankelijke in staat is zijn/haar behoefte te beoordelen en de mate, waarin daarin zorgaanbieders (kunnen) voorzien. die vraag moet dan ook centraal staan bij de indicatie, die aan de toekenning van ieder zorgbudget, ook een PGB, vooraf moet gaan. wie op de zorgvuldigheid van die indicatie beknibbeld (en dat is helaas gebeurd), zet de deur wijd open voor oneigenlijke toewijzing, dito gebruik en misbruik. zoals gebleken is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s