Categorieën
De Nieuwe Samenleving

Mayim schrijft met mijn hulp over Almere


‘Als ik samen over de uitdagingen in het leven van onze dochter Mayim een verhaal schrijf, wordt het me elke keer weer te veel. Dan zet ik mijn angst voor haar toekomst op papier en dat wil ik niet. En toch doe ik het. Elke maand interview ik haar, nu al een paar jaar, over haar leven en gebeurtenissen voor een autobiografische roman. Zij is de IK-figuur in het boek. Het volledige boek komt in 2022 uit. Dit is een van de eerste hoofdstukken.’

Ik ontwerp ook wel eens een stad op mijn iPad met het computerspelletje SimCity.

Almere is een nieuwe stad en pas veertig jaar geleden ontwikkeld en ze hebben meteen rekening gehouden met rolstoelers. Er zijn geen drempels en er zijn brede stoepen en winkelstraten. Je kunt gewoon met je rolstoel de bus in en ook alle winkels zijn toegankelijk. In Amsterdam, als we in de binnenstad gaan winkelen, staan er altijd van die paaltjes in de weg of er zijn helemaal geen stoepen.

Het stadshart waar de winkelstraten zijn van Almere is nieuw. Het is gebouwd op een heuvel, een enorme Teletubby-heuvel van meer dan tien meter hoog. Je kunt met de lift naar het hoogste punt van de heuvel en dan moeiteloos met je rolstoel naar beneden rijden, langs alle winkelende mensen met zware boodschappentassen. Je kunt natuurlijk ook met de fiets of een skateboard naar beneden, maar als je dat doet krijg je gedonder met de stadswachten. Mijn broer heeft zelfs een bekeuring gekregen toen hij naar beneden racete met zijn fiets.

Mij bekeuren ze niet, want rolstoelen mogen op de stoep in het stadshart.

Weet je wat een leuk gebouw is in het centrum van Almere, het Stofzuigergebouw, een geelzwart gebouw dat via dikke ondergrondse leidingen alle openbare vuilnisbakken in het centrum leeg zuigt. Ik vraag me weleens af of ze ook vogeltjes opzuigen die op het randje van de vuilnisbak zitten, dat zal toch niet?

Wij wonen in een heel aparte wijk naast het centrum van Almere die de naam Filmwijk heeft, het ligt naast een groot meer dat het Weerwater heet, dat speciaal is uitgegraven naast het nieuwe stadshart, zomers gaan wij er zwemmen, er zijn strandjes en parken in Almere, het grootste is een soort Vondelpark … maar met weinig mensen die je van de sokken lopen. We laten er altijd onze hond uit. Onze wijk is opgebouwd uit experimentele huizen. Het was onderdeel van een grote bouwexpositie in 1992. In een van die huizen wonen wij. Ons huis is ontworpen door de Amsterdamse architect, Sjoerd Soeters. Tot twee-en-halve meter is het opgemetseld van rood baksteen, de bovenverdiepingen lijken op een vliegtuighangar en zijn van lichtblauw geverfd hout. Het dak is van aluminium en groen geverfd, het lijkt uit de verte van koper. Als er stortbuien op ons huis vallen dan kun je elkaar niet meer verstaan en moeten we wachten tot de bui overwaait, maar om bij in te slapen is het heel fijn.

Beschrijving: Macintosh HD:Users:marcelkolder:Desktop:foto's:DAOK-KfXsAIT6_4.jpg
Ons huis.

Het dak lekt al vanaf het moment dat het huis gebouwd is, zegt mama, en als het regent weten we precies waar de druppels uit het plafond vallen. Dat hoort bij het experiment van onze woning zegt papa dan. Er staan bij ons op de overloop altijd 10 emmertjes klaar om de regeldruppels in op te vangen. We hebben een kruis gezet waar ze moeten komen te staan. Zoals laatst bij de westerstorm.

Onze straat in de Filmwijk is genoemd naar een beroemde acteur: James Stewart. Ik ken hem niet, ik ken wel Leonardo di Caprio, maar daar is geen straat naar vernoemd. Dat komt omdat hij nog niet dood is, zegt mama, een stomme reden vind ik zelf, waarom moet je eerste dood zijn voordat je een straat wordt.

In Almere Buiten heb je de Stripheldenbuurt, bijvoorbeeld het Tom Poespad en de kapitein Walruslaan. Een vriendje van mij woont in de Popeyestraat. Papa verzamelt stripboeken die we samen lezen omdat ik zo moeilijk de pagina kan omslaan met mijn spastische handjes. Hij verzamelt die voor zijn grafisch werk, hij ontwerpt logo’s en maakt illustraties in tijdschriften of kranten, hij maakt zelfs korte strips. Maar schrijven kan hij als de beste, en nu samen met mij.

Wíj hadden eigenlijk in de Stripheldenbuurt moeten wonen. We zijn zelf een soort stripheldenbuurt, met al die beeldjes van stripfiguren in ons huis. Op papa’s werktafel staat een grote wit en rood beschilderde maanraket uit het Kuifje-album, maar dan zonder de punt. Die punt is er tien jaar geleden af gebroken toen Machiel, mijn broer, de raket wilde laten vliegen in onze vide. Papa is er nog steeds een beetje boos over.

In de kamer van Machiel hangt een originele, kolossale filmposter uit de tachtiger jaren van ‘La Suprise de Cesar’ van Asterix en Obelix. De twee helden rijden in een tweespan lachend langs het Colosseum voor een getergde Ceasar. Papa zegt dat hij er altijd vrolijk van wordt.

Hij voelt zich ook als Obelix, want hij is echt superdik hoor. Ik noem hem kamerolifant. Hij heeft ook een strip in de krant van Almere gehad over zijn werk als kanteldenker, maar dat vertel ik in het volgende verhaal.

Categorieën
Cultuurkantelen De Nieuwe Samenleving Groenlinks Nieuwe Rijkdom Toekomstkantelen veranderprocessen

Hoge eiken vangen veel wind, maar niet als de gemeente ze kapt



Vele tientallen 25-jaar oude zomereiken langs de Ingrid Bergmanstraat in de Filmwijk worden in 2017 gekapt als het aan de gemeente en een aantal bewoners ligt.

Een deel van de bewoners aan het begin van de straat klaagde over het feit dat de bomen bruine smet tegen hun hagelwitte huizen achterlaat en dat ze te dicht bij de huizen staan. De gemeente gaat aan dat verzoek voldoen en vervangt alle eiken in de lange straat ze door de kleine bolpluim. Boompjes die maximaal 30 jaar kunnen leven.

Ik kan me voorstellen dat sommige bewoners ernstig in de stress raken van zomereiken-smet op hun auto’s en wit-gestucte muren. En ze hebben gelijk, ze staan wel erg dicht tegen hun gevels en gouden koetsen aan.

Goed, ik woon tenslotte niet in dat deel van de straat, het speelt zich meer dan honderdvijftig meter verder af van ons huis. Wij wonen in het laatste deel van de straat, het deel waar de zomereiken volop ruimte hebben en ze totaal geen last zijn voor de bewoners van de aanpalende huizen. De bomen staan namelijk bij de achtertuinen van iconisch gevormde huizen (jonge monumenten).

De gemeenteambtenaar snapt de waarde van de eiken niet

Deze laatste rij van 14 eiken gaat de gemeente dus ook kappen. En dat is onredelijk volgens de bewoners van deze rij aanpalende huizen. Deze huizen hebben ruime dakterrassen waar de aanwezige volgroeide zomereiken juist voor een groen levendig uitzicht zorgen én – even belangrijk – de koude noordoostenwind tegenhouden. En bij zomerse hitte verkoelen bomen wijken met 5 graden. En dan hebben we het nog niet over CO2-reductie en opvang van roet en vooral nachtelijk lawaai van de snelweg. De eiken mogen hier tot in eeuwen der eeuwen (dat kunnen eiken toevallig) blijven staan wat ons betreft.

Een gesprek volgt. Omdat het straatbeeld in het laatste deel anders is (er zijn geen voorgevels en enkel achtertuinen en terrassen) komt de gemeente de bewoners tegemoet. Ze hebben 4 bomen aangewezen die mogen blijven staat. En twee daarvan zijn kromme erg magere bomen. Waarom deze? Niemand snapt het. En het is een te magere oplossing voor de bewoners. Ook omdat de door de gemeente uitgekozen bomen juist niet naast de dakterrassen staan.

Frappant detail is dat de bewoners van dit deel van de straat niet betrokken waren bij de eerste enquête van de gemeente en een half jaar later pas hoorde van de kapplannen (achtertuinen hebben geen brievenbussen voor enquêteformulieren van de gemeente).

Laat ze gewoon staan, dat is veel beter voor iedereen.

Ons voorstel. Laat de bomen gewoon staan, en dun ze (om en om) uit op het moment dat ze elkaar in de weg zitten. Over een jaar of tien bijvoorbeeld. De bomen hoeven nu niet weg. Ze voegen waarde toe aan de straat, stad, en aan de woonbeleving van bewoners van de aanpalende woningen. Niemand heeft er last van. En er is al flinke reuring. Sommige bewoners leggen nu, met tegenzin, het bijltje er bij neer. Ze willen geen ruzie met de gemeente. Anderen willen vechten voor het behoud van de eik: actiegroep Red de Eik in de Filmwijk staat gereed. De kettingen om ons aan de bomen te ketenen liggen klaar, de blaasbuizen en propjesschieters van de kinderen worden gevuld met pijlen en propjes. Met hand en tand (voor sommigen een kunstgebit) gaan we ons verdedigen. De gemeentelijke ombudsman krijgt deze brief.

Alles van waarde in deze snelgroeiende en snel vergetende stad is weerloos. De stad als hakselmachine van groen erfgoed. Dat zien we vaker. Totdat de burger opstaat.