Kooplust X


Het gaat weer beter met de economie. Dus voor allen nu: Kooplustalarm, voor je het weet ben je arm. Zeker als je van appels houdt. De appel met de X dan wel te verstaan.

Een bekende theorie is dat mensen in hun handelen niet alleen worden gedreven door wat ze zelf zijn, maar ook wat ze hebben. Je hebt je geest, je lichaam, je principes, je familie, je vrienden, je opleiding, je baan, et cetera. Maar het gaat verder dan het immateriële: ik heb een huis, ik heb deze boeken, ik heb deze auto en deze merkkleding. Een andere theorie stelt een sterke zelfvervollediging voor. Die behelst dat individuen hun omgeving specifieke eigenschappen van zichzelf willen tonen en zich pas compleet voelen als die eigenschappen door de ander in de groep worden herkend en erkend. Daarvoor gebruiken ze symbolen en rituelen die aansluiten bij de strategie van de premium brands. Met branding kun je dus alle kanten op. En laat dat nu precies zijn waar premium brands op zinspelen. Rij Volkwagen Beetle en je bent flowerpower, ga naar de driving experience van Landrover en je bent een globetrotter.

We blijven kindkopers. Burgers die shoppen tot een culturele norm hebben verheven. Het feit dat volwassen mannen computerspelletjes spelen die eigenlijk bedoeld zijn voor pubers zegt volgens wetenschapper Benjamin Barber voldoende. In Engeland heten deze mensen kidults of twisters. In Duitsland nesthockers, in Italië mammoni’s en in India zippies. Waar in de koopgoot in het hart van de stad alleen nog aandacht is voor de ultieme bevrediging van de koopdrift, vergeten mensen dat er ook andere zaken in het leven zijn. Onze zapeconomie biedt weinig ruimte meer voor verdieping. Vroeger was winkelen slechts een van de activiteiten op de agora van ons drukke leven. Nu consumentisme ons leven conditioneert, worden we nog meer slachtoffer van de premium brands. Nou ja, slachtoffer? Als kuddedier vinden we dit misschien wel heel prettig. We halen onze identiteit blijkbaar uit wat we hebben in plaats van wat we zijn.

Ik heb mezelf beloofd niet meer in de verleiders van de premium brands te trappen. Ik heb tenslotte al een onverslijtbare Landrover en iPhone 4s (for Steve). Die iPhone X die laat ik aan me voorbij gaan. De laatste tijd veel spullen weggedaan. Ook dat is een trend. Ontspullen. Want niet alles past in een tiny house. Hoe zullen we die groep noemen? De Less is More Generation?

Screen-Shot-2017-09-12-at-21.07.03.png

We moeten terug naar de gulden! NU!


Het rampenkapitalisme gaat zijn laatste fase in. De laatste galjoenstoot voor het afzinken van de zuidelijke landen in de Middellandse Zee zal binnen een paar maanden klinken. Electroshock na Electroshock wordt nu aan Griekenland toegediend. Het zal niet helpen. Het warme hart van Europa stopt weldra met kloppen. De chaos verspreidt zich in rap tempo over Europa. Het circus rond de crisis is angstaanjagend.

Slaaf van het kapitalisme
De mensheid is al tientallen jaren slaaf van een verpauperde wereldeconomie. De graaizucht en hebzucht van de ‘superklasse’ scheert als een boemerang terug naar de arrogante minderheid. De 1% groep. De ‘Occupy’-beweging is het begin van een Arabische winter die over heel Europa stormt. Het fiasco van de westerse economie en een uitgeput economisch model stagneert de groei. Na Europa komt de USA en zelfs de BRIC-landen. De wereld wankelt. 2012 nadert rap.

Het circus rond de crisis
Hoe makkelijk kun je negatief schrijven over de economie, over het mislukken van de Euro. Het circus rondom de crisis kent veel pessimisten. Nationalisten en zelfzuchtigen. Zelf ben ik optimist. Een optimistisch realist. Ik zie juist veel kansen. De crisis snijdt de bedorven plekken uit de bankwereld, de instituten en bedrijven die het niet zo nauw hebben genomen met de menselijk maat.

Ik geloof in een evolutie en niet in revolte
De meest waarschijnlijke levensloop van de Euro in de Eurozone, de Europese economie, zie ik als evolutie vergelijkbaar met producten in hun levenscyclus. De fasen van een product zijn functievervulling, rationele optimalisatie en bewustwording. In laatste fase zitten we. En wel middenin. De bewustwording die door de crisis is ontstaan over de Euro heeft te maken met in hoeverre landen als Griekenland, Italië, Spanje, Portugal en Frankrijk genoegen nemen met de tweede viool. Van A-merk naar B-merk kunnen stappen. Virtueel waren ze natuurlijk allang de tweede viool. Het goedkope B-merk. Slechts een schap lager in de supermarkt. Maar met een even snelle doorloopsnelheid. En daardoor wellicht ook succesvoller. Dit biedt voor die landen meer kansen dan tegenslag. Dit proces gaat gepaard met de fase van bewustwording. Van deze landen, maar ook van de rijkere delen in Europa.

Loslaten van oude Euromachtsdenken
Het loslaten van oude denkbeelden en te stappen naar een nieuw paradigma waar de Euro geen machtsmiddel meer is maar een bindmiddel is voor velen een shock. De Eurozone wordt dan niet meer gezien als economische macht, maar als economische eenheid. Het neoklassieke evenwichtsmodel – alle landen zijn hetzelfde – zou kunnen worden ingeruild voor een niet zo homogeen model. Niet een Darwiaans model met een natuurlijke selectie, een proces waar veel nationalisten naar hongeren, maar een model dat de richting van het selectieproces positief kan beïnvloeden met een soort ‘trial and error’. Zodat je op den duur tot de beste Euro-economische samenstelling kan komen. Niet met overlevers en uitgestorvenen, maar een Eurozone met de juiste mix van economische componenten. En dat kan betekenen dat er landen zijn die een iPhone 3g blijven en anderen een iphone 4s worden. En op den duur een iPhone 5. ‘But what the hack’, denk ik dan, ze zijn wel allemaal een Apple. Zelfs als je als land enkel voor een Sim Only abonnement kiest.

Het is de kunst straks de nieuwe modelkarakteristieken van de Euro-economie als eenheid te positioneren ten opzichte van elkaar in de Eurozone en als speler in de wereldeconomie en toch verbonden blijven. Eenheid in verbondenheid. Als u begrijpt wat ik bedoel.