Venetië rolstoelontoegankelijk? Onzin. Gewoon wat spierballen inzetten.


8200stepsinVenice

Deze zomer werden we voor gek verklaard. ‘Gaan jullie naar Venetië? Dat kan helemaal niet. Daar heb je enkel bruggetjes met onmogelijke trappetjes. Je komt nergens.’ ‘Onzin,’ roepen we in koor. ‘Ons gezin laat zich niet tegenhouden. We houden wel van een uitdaging.’

Ik had mijn zinnen gezet op de Architectuur Biënnale in Venetië met als curator Rem Koolhaas. Mijn vrouw op een heerlijke culturele en zonnige vakantie en onze dochter Mayim op lekker zwemmen. Voor Machiel, onze 18-jarige zoon het moment om zijn vriend mee te vragen. Onze held. ‘Pap, mam, we tillen Mayim wel over die bruggen’. We hadden geluk met twee keien van mantelzorgers. Jongens met spierballen. In die paar dagen Venetië hebben ze welgeteld 53 bruggen en dus 2.120 traptreden overwonnen.

Rocky Bilbao’s

Maar dat was nog niet alles. Er waren meer trappen te overwinnen. Ons was bevestigd dat het vakantie-appartement een lift heeft: ‘Nessun problema, abbiamo in Italia anche impianti di risalita.’ Die was er dus, maar om dat hokje een lift te noemen? Het was eenpersoonslift met een toegangsdeur die 58 cm breed was, met een vergelijkbare diepte. De rolstoel van onze dochter was 70 cm. Met geen mogelijkheid kon ze in de lift komen. Dat betekende voor ons en de powerboys dat we 14 dagen maal 8 maal per dag 24 treden extra moesten tillen. Dat maakt het totaal op 4.808 Italiaans traptreden. Man wat een spierballen kregen we. Mayim vond het fantastisch, voor haar was het net een attractie op een kermis. Met de twee ‘Rocky Balboa’s’ aan haar zij al helemaal. We neuriede dan ook elke keer de themasong uit de 1ste film van Silvester Stallone: Gonna Fly now.

Sta op slaapkop: Ons modern Kerstverhaal


“Sta op, slaapkop!” Mayim doet langzaam haar ogen open om haar broer te zien brullen. Zij sluit haar ogen weer. Zo doet hij nu altijd als ze lekker ligt te dromen. Haar spieren zijn deze ochtend erg stijf. Het bloed stroomt nog niet goed door haar lichaam. Spasticiteit is niet prettig. Maar dat wordt vanzelf beter als ze eenmaal in haar rolstoel zit en wat beter kan bewegen.

Het afgelopen jaar had ze veel problemen met haar gezondheid. Haar broer ook. Hij had voor het eerst zeer ernstige migraineaanvallen. Beide hebben ze veel artsen en ziekenhuizen gezien. Nu in de kerstvakantie wil ze uitslapen. Daar was het tenslotte vakantie voor. “Wakker worden, wakker worden, wakker worden! We hebben samen toch een twitterbericht geschreven naar de Kerstman. Wordt wakker Mayim! Ik heb hier een verrassing.”

Wat een grap! Mayim kan zich niet herinneren hoe lang het geleden was dat ze nog geloofde in de Kerstman. Machiel is een schitterende broer voor haar, maar dat verhaal over de Kerstman? Dat gaat haar echt te ver. “Okay Machiel, vertel me wat je wilt zeggen. Als het maar niet weer zo een stomme grap is.”

Machiel glimlachte. “We hebben de Kerstman toch gevraagd om een speciale vakantie. Een vakantie naar de Waddeneilanden. Weet je nog. Een paar weken geleden. Om zeehondjes vrij te laten en met de auto van pappie over het strand te rijden. En kijk wat hier op je iPad staat.”
Mayim kijkt naar het kleine beeldschermpje. “Dat meen je niet! Mogen we met zijn allen op vakantie naar Terschelling?” Ze kan haar ogen niet geloven. Iemand die haar kende via haar twitteraccount heeft haar verzoek over de zeehondjes gelezen. “Mogen we daar echt logeren?” Haar broer las het bericht verder voor.

“Lieve Mayim. Ik heb het afgelopen jaar al jullie tweets gelezen en ik weet hoe moeilijk jullie het hebben gehad. Ik werk bij een gezellig pension op Terschelling en ik heb een verrassing voor jullie. Met de baas van het pension, de baas van de veerboot en de baas van het eiland heb ik geregeld dat jullie jullie een paar dagen op onze kosten kunnen genieten van jullie voorjaarsvakantie. We maken een speciaal programma voor jullie. En natuurlijk kan je dan ook zeehondjes zien en over het strand rijden. Dat komt voor elkaar. Lieve groet van Tina van Slot.”

Tranen van geluk stromen bij Mayim uit haar ogen. Ze kan het niet geloven. Ze is dol op zeehondjes. Dit had ze nooit verwacht. De Kerstman bestaat dus echt. De Kerstman is eigenlijk een Kerstvrouw. Snel twittert ze terug. “Lieve Tina, dank je wel. Wat ben jij lief. Ik hou van je.” Ze schreeuwt richting huiskamer waar het kerstontbijt al klaar staat. “Pappie, mammie, de Kerstvrouw is geweest. We gaan op vakantie. Naar de zeehonden! Kijk op mijn iPad!” En met haar spastische handen klapt ze van plezier. Haar broer doet mee. Haar ouders staan in verwondering. Wat een fijne kerst. Wat een mooie wereld.

Dit kerstverhaal is gebaseerd op een waar (nog te gebeuren) verhaal.