Wees niet bang


Het lijkt zwartgalliger in de wereld te worden. En toch is het niet zo. Er zijn (even voor het gemak) twee groepen in (laten we Amerika nemen) de wereld. De kansarmen en de kansrijken. Ook in Westerse landen. Beide groepen praten over andere zaken op een andere toonhoogte. Ze begrijpen elkaar niet omdat hun wereldbeelden anders zijn. Ze bestaan beiden uit heel aardige mensen die het beste voorhebben met de buurt en de wereld waar ze in wonen. Maar waar de ene groep moeite heeft kansen te zien, een baan te vinden, of zijn mening te kunnen ventileren, kan de andere groep dat juist wel, ziet overal kansen, reizen de halve wereld over en zijn gek op verandering.
De PVV versus D66 lijkt het wel. En die twee werelden drijven steeds verder van elkaar af. Dat is mede door de polarisering die haar echoput vindt in de media. Negatieve zaken/mensbeelden trekken meer kijkcijfers dan positief nieuws. Terwijl er natuurlijk onnoemelijk veel meer positieve en mooie dingen gebeuren. Politiek gaat immer over problemen, dat is inherent aan het vak. Zeker in de door de media aangedikte donkere tijden. Negatief nieuws verkoopt. Maar zeg nu zelf. Als ik door de Stedenwijk loop in mijn stad Almere (een prachtwijk volgens de ‘elite’), of door de Filmwijk (wat elitairder in de ogen van de ‘stedewijkers’) in het centrum. Dan zie ik daar zie ik nog steeds fijne mensen die samen met elkaar dingen oplossen, hun kinderen naar school brengen of op straat aan hun auto sleutelen of tuin mooi maken, daar gaat het niet over kansarm of kansrijk. Dat is 98 procent (even een te grove inschatting) van de bevolking hier, en ik extrapoleer dat graag naar de hele mensheid. En ja, dan heb je aan beide kanten van de streep een kleine procent die je kan omschrijven als diepteleurgestelde en mischien wel boze mensen en een mensontziende witteboorden elite. Maar echt. Dat is een zeer beperkt deel.
Dus … leef je leven, vertrouw op elkaar en kijk naar de positieve zaken in het leven, en niet wat de media je vertelt. En natuurlijk moeten we de grote problemen oppakken in de wereld. De gezondheidsongelijkheid, de plastic soep, de continue oorlogen in het midden-oosten door de klimaatverandering. En dat is voor een deel de verantwoordelijkheid van de politiek. Buitenlandse politiek. Hier in Nederland, ruim ik met de buren mijn straat regelmatig op, doe ik fijn vrijwilligerswerk bij diverse stichtingen en bezoek of en toe een eenzame oudere vrouw. Want verandering ben je zelf. Het begint allemaal met de eerste stap. Hoe klein dan ook. 

1497512_988563964491363_877273632240249549_n.jpg

Hands-on politica Linda Voortman


lindanieuwliggend.jpg
Linda Voortman is een politica, zoals ik dat graag zie. Er zijn namelijk niet zoveel politici die echt opstaan voor de meest zwakkeren in onze samenleving. Die vaker te vinden zijn tussen vluchtelingen of mensen met een handicap, dan op de grachtengordels. Linda bezit een vorm van politiek leiderschap dat zich van nature vertaalt in een hands-on mentaliteit. Ze duikt als volksvertegenwoordiger diep in de realiteit van het dagelijks leven, dat voor sommigen in Nederland gewoon de hel op aarde is, en zonder daar meteen een goed of slecht-nieuws-show van te maken.
Democratie is ondermeer bedacht om minderheden tegen meerderheden te beschermen, veel mensen denken dat het is bedacht om de meerderheid aan zijn eigen gelijk te helpen. Dat is niet zo. Twee voorbeelden: Democratie beschermt homo’s tegen homohaters en mensen met een beperking tegen bureaucratisch onbegrip. Linda weet met deze groepen de weg naar boven te vinden.
Dat soort dingen, dat pakt Linda als geen ander op. Ze vertoont in mijn ogen andere manier van politiek bedrijven, niet elitair, niet schreeuwerig, maar juist samen optrekkend.
Iedereen weet van mij dat ik me al jaren inzet voor jonge mensen die zorg nodig hebben en sta voor een groenere wereld. Omdat ik mijn idealen herken in de visie van Groenlinks, ben ik een paar jaar geleden lid geworden van GroenLinks.
Bij de komende verkiezingen gaat mijn stem niet uit naar de politiek leider, dat is te gemakkelijk, maar naar Linda Voortman. Ik kies voor de harde werker, toevallig een vrouw. Ik kies voor iemand die je nooit in de steek laat. Een drijvende kracht en steun voor mensen met een beperking, overtuigd van de kracht van eigen regie voor mensen met een beperking, steevast ambassadeur voor het persoonsgebonden budget, en gelover in een uitermate toegankelijk Nederland. Voor iedereen.
Het is ook niet onopgemerkt, haar enthousiasme werkt in de kamer als een perpetuum mobilé. Langs de lijn van de inhoud werkt smeedt ze coalities met andere powervrouwen, ook met zorg in hun portefeuille, zoals Renske Leijten en Vera Bergkamp. Ze werkt met de overtuiging dat politiek leiderschap niet uitsluitend voorbehouden is aan politieke baasjes, maar dat politiek leiderschap aan iedereen toebehoort, en vooral aan burgers die dit het hardst nodig hebben.

 

Wil het Nee-Kamp mij alsjeblieft ontvolgen!


nee-zeggen-21

Wil het Nee-Kamp mij alsjeblieft ontvolgen! Vroeg ik gister als @kanteldenker op twitter, met het referendum in gedachten. Ik heb plusminus 15.000 volgers op twitter, maar de meeste zaten blijkbaar op zondagmiddag lekker in de zon, ik had meer reacties verwacht. Toch kwamen er een kleine honderd meldingen. Ik had met mijn vrouw een soort hypothese bedacht. Omdat op de social media het Ja-kamp en het Nee-kamp elkaar in de haren vlogen wilden we het fijne ervan weten.

Ik twitterde: ‘Wil het Nee-kamp mijn alsjeblieft ontvolgen’. Een paar uur later: Wil het Ja-kamp mij ontvolgen. En last but not least vroeg ik in de avond hetzelfde aan het Ik-ga-niet-stemmen-kamp. De reacties op de eerste tweet waren niet mals. Ten eerste ontvolgde 38 personen mij vrijwel direct (terwijl we toch al jaren een twitterrelatie hadden), en een tiental maakten me figuurlijk af op twitter. Gelukkig viel het verder wel mee.

Een paar voorbeelden vanuit het Nee-kamp:

  • @Kanteldenker of anders krijg ik een blokje? Mogen we niet van mening verschillen?
  • @Kanteldenker loop je achter de kliek aan? Of heb je zelf je mening gevormd?
  • Die @Kanteldenker Lijkt mij niets aan verloren ***. De man is een sjabloondenker, nul authentiek, nul oorspronkelijkheid.
  • Ach jee, een @kanteldenker die alleen zijn eigen mening kan verdragen. ZIELIG
  • Ik kon het niet laten …. ik heb een hekel aan pretentieuze nitwits als @kanteldenker
  • Die @kanteldenker. Iemand die metaforen gebruikt als argumenten … ik heb er niets mee. Overigens stem ik natuurlijk ook NEE.

De volgende vallen mee, blije Nee-kampers als het ware:

  • Holy Kolder denkt niet meer in kanteling! Kom aan Marcel, dit moet beter kunnen
  • @Kanteldenker Waarom zou ik je ontvolgen om een verschil van inzicht op een punt, terwijl ik verder juist van de verbinding geniet. 🙂
  • @Kanteldenker Ik ontvolg je niet 🙂 sorry 😀 misschien andere mening maar dat kan ik wel handelen hihihi 😀
  • @Kanteldenker Je kunt ook de NIET-stemmers vragen je te ontvolgen. Ik zal dat verzoek negeren. Net als het referendum.

Een paar voorbeelden vanuit het Ja-kamp:

Wat zegt dat nou allemaal. Niet veel. Behalve dat Nee-Kampers wat feller zijn, sneller ontvolgen en soms wat denigrerender opmerkingen maken. De Ja-Kampers zijn veel aardiger, die ontvolgden me – op 3 na – niet en gingen in dialoog om me te overtuigen.

Tenslotte nog vijf tweets om af te sluiten:

  • @Kanteldenker hmm, het kan heftig gaan he; zo’n campagne…
  • @Kanteldenker huh… ik zit niet in een kamp. Gelukkig. Maar volg juist mensen om verschillende meningen te horen
  • @Kanteldenker Als onwetende over wat ik moet stemmen blijf ik je maar volgen. 🙂
  • @Kanteldenker Komen de twijfelaars ook nog aan bod?
  • @Kanteldenker Mag ik je als genuanceerde denker en dit keer boycotter ook nog blijven volgen? #BoycotDitReferendum

Oh ja, wat ik stem? Ik stem op samenwerken. Omdat ik niet van plofkippen, corruptie, oligarchen en homofoben hou en weet dat de kanteling alleen komt door samen te werken. Hup Jesse Klaver. Kantelbaas van Nederland.

 

 

 

Moszkowicz zit vast in zijn eigen Stockholmsyndroom


Een bekend advocaat is door de orde van advocaten uit zijn ambt gezet omdat cliënten klachten had ingediend over niet nagekomen toezeggingen, het aannemen van cash betalingen en onvoldoende rechtsbijstand. Verder hield hij zijn vakgebied niet voldoende bij.

“De klachten zijn ernstig en talrijk”, is de conclusie. Moszkowicz heeft “regels stelselmatig overtreden, de belangen van cliënten ernstig verwaarloosd en zich aan het wettelijk toezicht onttrokken”. Voor de Raad van Discipline raken dit soort dingen “de kern van de advocatuur”.

Wat is de les?
De grens tussen goed doen en goed voor jezelf zorgen is soms erg dun. Er zijn veel bevlogen mensen en bij Moszkowicz is bevlogenheid zeker een van zijn talenten. Maar we weten ook dat passievolle mensen soms verder gaan dan anderen om hun doel te bereiken. Op zich is daar niets mis mee. Een zekere mate van een sterk ego of lichte van van narcisme is volkomen natuurlijk en gezond. Het wordt pas ernstig als dit doorslaat in het negeren van de grenzen van het fatsoenlijke. Deze buitensporige vorm van narcisme zie je vaker bij dominante en populaire mensen die ooit zijn gestart vanuit hun idealen, zoals betreffende advocaat, maar na een tijdje neigen via reactief narcisme naar ongewenst gedrag.

Het Stockholmsyndroom
Het strafrechtelijke circuit met beroepswege al zijn verleidingen en de intense banden met de criminele sector zijn een uitgelezen plek waar narcistisch en ongewenst gedrag kan gedijen. Daarnaast is het een gegeven dat bekende criminelen en hun vaak even bekende advocaten steevast onderdeel zijn van de juridische soap waar de media en hun publiek graag op kluiven. Narcisme viert hoogtij. Daarbij komt ook dat narcistische personen worden geaccepteerd door het publiek omdat ze aanjager zijn van roering en spanning. Houden we allemaal niet van stoute jongens, is het idee. En de ‘umwelt’ rond deze ‘anti-helden’ komt snel niet in opstand omdat het ‘not done’ is om kritiek op de passievolle mediaheld te hebben. Niet alleen het publiek, maar ook de omroep zijn gegijzelde sympathisanten. Vergelijkbaar met het Stockholmsyndroom. Een syndroom waarbij je na een tijdje begrip gaat krijgen voor de motieven van je gijzelnemer. Bram Moszkowicz zit daarentegen ook nog eens vast in zijn eigen Stockholmsyndroom. Hij gelooft werkelijk nog steeds dat hij het gelijk aan zijn zij heeft. Een hoger beroep zal dat uitwijzen.

Kun je dit voorkomen?
Soms zie je belangenverstrengelingen. Doel en middelen, privé en zakelijk lopen door elkaar. De advocaat opereert niet op afstand en heeft dan weinig verantwoording naar de maatschappij waar ze zelf onderdeel van zijn. Corporate Governance is bij advocatenkantoren nog harder nodig dan in het bedrijfsleven blijkt.

Tip: Start in je eigen advocatenpraktijk het debat over Good Governance. En dat is pas geslaagd als ook de maatschappij, de cirkel om de bureaus heen de maten ter verantwoording durft te roepen, ook degenen die het mediacircus creëren, hun eigen Stockholmsyndroom voorbij.

‘In het boek, met de titel Onkruid, schrijft Moszkowicz over “heilige boontjes, bleekneuzige betweters, kwetterende papegaaien en over het paard getilde grootheden van klein formaat”. Hij spaart echter zichzelf ook niet. De uitspraak tegen Moszkowicz heeft vooralsnog geen gevolgen voor zijn optredens in entertainmentprogramma RTL Boulevard, laat een woordvoerder van RTL4 in een reactie weten op NU.nl’.