Cultuurbroedplaats zonder subsidie?


Ik ben trots op de stichting Cultuurspoor Nieuwland. Deze jonge stichting heeft het kunstlokaal, een ongebruikte wachtruimte onder het kale station Almere Muziekwijk, de afgelopen jaren omgetoverd tot een plek waar kinderen en volwassenen elkaar ontmoeten. Waar van alles gebeurt. Het is opgezet zonder subsidie van de gemeente. Door vrijwilligers uit de stad, de NS en Prorail. Hoe krijg je dat nu voor elkaar?

Aan de hand van de Almere principes destilleer ik het volgende.

De 7 stadscultuur principes van Almere

Principe 1 is dat je de culturele diversiteit in je stad moet koesteren. Er zijn zoveel vormen dat je het niet moet laten bij een vorm alleen. In het lokaal waren exposities met kunst van mensen met een beperking, maar ook kunst van studenten van fotoschool Statief en de Leerlingen van het Meesterwerk. Cultuur is overal te vinden. In alle lagen van de bevolking.

Principe 2 gaat over een krachtige identiteit. Een sterke identiteit of thema houdt de stad bij elkaar. Het thema van een tentoonstelling in deze veel bezochte ruimte was ‘Almere de mooiste stad van Nederland’ en een fototentoonstelling van 40 inwoners uit Almere uit 40 landen. Van Duitsland tot Ghana, van Estland tot China, van Egypte tot Argentinië.

Principe 3 is dat je in de gebouwde stad cultuur integreert. Om de verbondenheid met je omgeving te tonen. Het kunstlokaal is een fantastische uiting om aan te tonen dat cultuur en culturele ontmoetingen zomaar ergens kunnen ontstaan. Dat hoeft niet in een megalomaan nieuw gebouw. Laat cultuur als onkruid doorlopen naar verrassende plekken, onderin de benedenwereld van het stadshart. Of hier dus. Onderin een stationsgebouw. Een voorheen functieloze plek na opheffing van de NS-loketfunctie.

Principe 4 is dat het flexibel kan. Zonder vrijwilligers en de inzet van de vele vrijwilligers lukte het niet. En zonder bereidwillige sponsors als de NS en Prorail kom je er ook niet. Flexibiliteit en creativiteit ontstaan in de broedplaatsen van de stad. En dit kunstlokaal is er een van. Voor de NS ook een winpunt. Er is absoluut minder vandalisme en reizigers geven een flinke voldoende voor de verbeteringen. Buurtbewoners zijn trots op hun gezamenlijke prestatie.

Principe 5. Blijf innoveren. Je ziet dat verrassende inititatieve als dit kunstlokaal meer functionaliteit toe te voegen aan de stad en de wijk. Cultuur is niet slechts een balletvoorstelling met een strik eromheen. Cultuur zit in alle voegen en gaten van de stad.

Principe 6. Geloof in de duurzaamheid van de stedelijke cultuur die nu aan het ontstaan is. Van wieg tot wieg. Cradle to Cradle. Het hergebruik van het NS-Loket en het upgraden, up-cyclen tot expositieruimte is een van de mooiste voorbeelden van dit principe.

Principe 7 is het mooiste principe. Dat zijn de mensen zelf. Alle vrijwilligers van het KunstLokaal, de partners van de vereniging Almere2018, NS en Prorail faciliteren. Mensen maken de culturele identiteit van de stad. Juist in een nieuwe stad als Almere. Ik ben trots op iedereen die dit voor elkaar heeft gekregen.

Dank je wel

Marcel Kolder (programmaraad Cultuurspoor Nieuwland).

Voor meer informatie http://www.cultuurspoornieuwland.nl

We ontdekten een quote van wethouder Duijvestijn in het gastenboek: ‘Fantastisch hoe je met creatief ondernemerschap, vrijwilligers in de wijk dit soort initiatieven starten, chapeau’.

We moeten terug naar de gulden! NU!


Het rampenkapitalisme gaat zijn laatste fase in. De laatste galjoenstoot voor het afzinken van de zuidelijke landen in de Middellandse Zee zal binnen een paar maanden klinken. Electroshock na Electroshock wordt nu aan Griekenland toegediend. Het zal niet helpen. Het warme hart van Europa stopt weldra met kloppen. De chaos verspreidt zich in rap tempo over Europa. Het circus rond de crisis is angstaanjagend.

Slaaf van het kapitalisme
De mensheid is al tientallen jaren slaaf van een verpauperde wereldeconomie. De graaizucht en hebzucht van de ‘superklasse’ scheert als een boemerang terug naar de arrogante minderheid. De 1% groep. De ‘Occupy’-beweging is het begin van een Arabische winter die over heel Europa stormt. Het fiasco van de westerse economie en een uitgeput economisch model stagneert de groei. Na Europa komt de USA en zelfs de BRIC-landen. De wereld wankelt. 2012 nadert rap.

Het circus rond de crisis
Hoe makkelijk kun je negatief schrijven over de economie, over het mislukken van de Euro. Het circus rondom de crisis kent veel pessimisten. Nationalisten en zelfzuchtigen. Zelf ben ik optimist. Een optimistisch realist. Ik zie juist veel kansen. De crisis snijdt de bedorven plekken uit de bankwereld, de instituten en bedrijven die het niet zo nauw hebben genomen met de menselijk maat.

Ik geloof in een evolutie en niet in revolte
De meest waarschijnlijke levensloop van de Euro in de Eurozone, de Europese economie, zie ik als evolutie vergelijkbaar met producten in hun levenscyclus. De fasen van een product zijn functievervulling, rationele optimalisatie en bewustwording. In laatste fase zitten we. En wel middenin. De bewustwording die door de crisis is ontstaan over de Euro heeft te maken met in hoeverre landen als Griekenland, Italië, Spanje, Portugal en Frankrijk genoegen nemen met de tweede viool. Van A-merk naar B-merk kunnen stappen. Virtueel waren ze natuurlijk allang de tweede viool. Het goedkope B-merk. Slechts een schap lager in de supermarkt. Maar met een even snelle doorloopsnelheid. En daardoor wellicht ook succesvoller. Dit biedt voor die landen meer kansen dan tegenslag. Dit proces gaat gepaard met de fase van bewustwording. Van deze landen, maar ook van de rijkere delen in Europa.

Loslaten van oude Euromachtsdenken
Het loslaten van oude denkbeelden en te stappen naar een nieuw paradigma waar de Euro geen machtsmiddel meer is maar een bindmiddel is voor velen een shock. De Eurozone wordt dan niet meer gezien als economische macht, maar als economische eenheid. Het neoklassieke evenwichtsmodel – alle landen zijn hetzelfde – zou kunnen worden ingeruild voor een niet zo homogeen model. Niet een Darwiaans model met een natuurlijke selectie, een proces waar veel nationalisten naar hongeren, maar een model dat de richting van het selectieproces positief kan beïnvloeden met een soort ‘trial and error’. Zodat je op den duur tot de beste Euro-economische samenstelling kan komen. Niet met overlevers en uitgestorvenen, maar een Eurozone met de juiste mix van economische componenten. En dat kan betekenen dat er landen zijn die een iPhone 3g blijven en anderen een iphone 4s worden. En op den duur een iPhone 5. ‘But what the hack’, denk ik dan, ze zijn wel allemaal een Apple. Zelfs als je als land enkel voor een Sim Only abonnement kiest.

Het is de kunst straks de nieuwe modelkarakteristieken van de Euro-economie als eenheid te positioneren ten opzichte van elkaar in de Eurozone en als speler in de wereldeconomie en toch verbonden blijven. Eenheid in verbondenheid. Als u begrijpt wat ik bedoel.

Betekenisvol over je stad vertellen


Betekenisvol over je stad vertellen lukt pas als je eerst gaat zoeken naar de kenmerken die de verbindende factoren zijn om inwoners en bezoekers van je stad te koppelen aan de betekenis en de verhalen over je stad. En dat zijn niet altijd de grote verhalen.

Dit verbinden gaat verder dan de behoefte van de citymarketeer om op een stad een merk te plakken. Zoals Rotterdam Durft, I Amsterdam of Het kán in Almere. Een stads-slogan is niet meer voldoende. Als stad, gemeente of citymarketeer zul je dus eerst moeten proberen te luisteren naar de verhalen van de stad. De verhalen van burgers en ondernemers. Soms ook heel kleine verhalen.

Een stad beleef je
Een fijne stad weet zijn inwoners en bedrijven te inspireren en binden door een verbindend, samenhangend en aansprekend geheel. Oud citymarketingdenken werkt niet meer. Omdat dit met stereotyperingen werkt. Bedacht door marketeers. Stadsmerkdenken 1.0. De stadsinwoner of stadsbezoeker wil graag een immateriële boodschap van zichzelf kwijt. Een stad die bij ze past. Als verlengstuk van hun eigen identiteit. Als een handschoen. Elke woonplaats trekt mensen aan. Of het nu een nieuwe stad is, een oude stad of een dorp. Gemeentes kunnen daarop inhaken. Steden die deze mentaliteitspropositie uitstralen winnen de komende jaren. Dit nieuwe denken komt niet uit de klassieke marketing. Maar begint vanuit een idee en gedachtegoed. Omdat visie de potentie heeft om een hechte band te creëren. Inwoners en bezoekers identificeren zich zo met de stad. Het is verlengstuk van hun persoonlijke visie op hun wereld.

Luisteren
Een gouden regel is om nooit over jezelf te praten. Te zenden, maar laat mensen praten over je stad, je wijk, je parels. Praat met elkaar over thema’s die er voor de inwoners toe doen. Die doen er namelijk ook toe voor bezoekers. Dat zijn echt niet enkel de grootverhalen, de metershoge verwachtingen over tien, twintig over dertig jaar. Maar de honderden kleine verhalen. Verklein je stad en zoek de parels, de burgerinitiatieven. Vindt de kleine verenigingen, de passievolle burgers. Stel je kwetsbaar op. Luister, luister en luister. Naar je stad. Naar de kleine en soms grotere initiatieven in je stad. En vertel verder.

Maar
Knuffel je stad niet dood. Neem de verhalen niet over. Verbeter ze niet. Geef er geen waardeoordeel over. Maar vertel enkel de verhalen door. En wees als stadsbestuur, ambtenaar of citymarketeer daar bescheiden in. De verhalen zijn goed genoeg. En welke verhalen. Die komen vanzelf naar je toe. Geef slechts ruimte en laat het gaan. Laat los. En het gebeurt vanzelf. Mensen maken de stad. Daar heb je geen marketeer voor nodig.

Verhalen over Almere? Klik op het geheugen van Almere.

Platlanders in Almere: een vrolijk verhaal


OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet is provinciale verkiezingsavond in het stadhuis van Almere. Hordes journalisten rennen buiten achter Geert Wilders aan die uit het zwart arriveert. De polderwind blaast een akelige storm in mijn haren. Het weerwater oogt donker en diep, maar vooral weer, veel weer. Ik zie opvallende gebouwen naast het water verschijnen. 

Meervormige gestalten lopen achter de grote leider. Scharnierend langs blokkendozen met tochtige gaten als geopende kuisheidsgordels, postmoderne Berlijnse muren, ritmisch afgewisseld met torenhoge gebouwen, wanstaltige erecties en omhoog prangende borsten. Ego-vol aandacht vragend. Het blob-tijdperk beleeft een vulkanische uitbarsting. En als dat nog niet alles is. Erupties van glas, aluminium spreken van een rechthoekige samenleving. Het Almeerse platland. Lustige koopgoten en ondergrondse sloopgoten. War of the Vinex.

Ik volg de lawaaïge groep camera- en microfoondragers. De overwinningsroes van de vrijheid vindt zometeen plaats in de benedenwereld. Verboden terrein voor het reguliere volk, dat schimmenrijk van Hades. Diep in de Limburgse look-a-like mergelgrotten van glooiland. Het onderland van winkelketens en projectontwikkelaars. Rabbithill en Watership Down.  Afrekenen bij Charon. Legoworld en Horrorworld gekloond, met als resultante pretpark Vinex.

Het Wassenaar van de lage middenklasse. Thuishaven van de Platlanders. Ideaal prooivolk. Het imperium van kasteelheer Frankenstein is weer, vooral weer, veel weer. Hij bestiert zijn Teletubby-heuvel vanuit de ruïne van ideeënloosheid. Een-dimensionaal. Een laatste stuiptrekking. De architectuur in de tijdgeest van de jaren ’30 morft naar een ongekend beeld. Krampachtig houdt Den Haag haar kleinkind vast. Lost in Transition.

Zwetend schiet ik wakker. Een nachtmerrie? … Ja … Gelukkig, mijn fijn Almere is er nog. Stad van de onschuld, stad met kansen, stad van klein geluk, gereed voor de hink, stap, schaalsprong naar de Floriade. En we kunnen het. Onze schouders op een positieve manier onder de stad zetten. Dat weten de Almeerders allang. Leuke mensen allemaal. De laatste pioniers van delta Nederland. Stoere vrouwen en mannen, niet bang om van het lelijke eendje een mooi jonge zwaan te maken. Nu nog de enge droom verjagen. Helpt een dosis groene cultuur?

(reblogged)