Kunnen we nog verlangen?


Ik was van plan om een blog te schrijven over ‘verlangen’. Over mijn eigen dromen, wensen of dingen die ik eigenlijk nog zou willen doen samen met mijn vrouw. Eigenlijk een soort ‘Bucketlist’ van gewone dingen. Samen een keer uit eten. Samen een weekendje naar Maastricht. En het lukte me niet. Het vullen van die ‘list’. Gewoon, omdat ons huidig leven dat idee van ongedwongen verlangen niet meer toestaat.

Ouders zijn van een rolstoelgebonden kind met veel complexe verzorging betekent dat je je verlangens sowieso op een laag pitje kan zetten. Het begint uiteraard bij de kleine dingen die je niet zomaar kan doen. Dat je met je partner plots een avondje uit wil (naar die ene theatershow), of gewoon naar vrienden in Amsterdam op drie hoog achter. Of simpel eens een keer een middag boetseren, schilderen, musiceren of schrijven. Of eens gezellig met zijn tweeën een boek lezen (langer dan een kwartier achter elkaar), of (en nu wordt het erg privé), eens een nacht met je partner in één bed slapen in je eigen huis (we slapen om de nacht op de kamer van onze dochter om haar te verzorgen – al zestien jaar).

Ongedwongen, ongepland verlangen, met elkaar. Eens gek doen. Nee, wij kunnen dat niet meer. Al zestien jaar niet meer. Of moeten dat weken van te voren plannen. En dan is het eigenlijk niet meer zo spontaan. En als je dat dan inplanned. Dan is het de vraag wat je er voor over hebt. Een avond uitgaan naar een theater en een hapje eten (wat al erg duur is) én ook een oppas inhuren voor 25 euro per uur (vanwege de extra zorgen thuis). Een avondje uit kost ons dan meestal 125 euro extra. En dat gaat voor ons ook erg ver.

Een keer goedkoop met zijn allen op vakantie kan ook niet. Last minutes zijn onmogelijk. Want je hebt geen goedkope last minute reizen voor gezinnen met een gehandicapte dochter. Want alles is duurder als je een rolstoelaangepaste vakantiereis wil hebben. Een rolstoelaangepast appartement. Een lift bij het zwembad of een rolstoelbaan. Een goed bereikbaar strand. Je betaalt de volle prijs voor vliegtickets, hotel en huurauto (want dat moet meteen een busje zijn).

Ongedwongen de tijd nemen om dit te schrijven, dat zou fijn zijn. Alleen. Net als zojuist bij het schrijven van dit blog is gebeurd. Ons kind roept, ze wil naar het toilet. Dus de moraal van het verhaal moet even wachten … Toch wil ik nog een ding kwijt. We houden zo enorm van onze dochter. Zijn zo trots op dat kleine heldinnetje dat zoveel nog moet veroveren in deze wereld, dat we ons ongedwongen verlangen maar voor ons volgende leven bewaren. Je kent dat wel. Na die reïncarnatie. Hopelijk worden we wel beiden hetzelfde dier. Want een muis en een olifant?

Ik geloof in mij.


Vraag jij je wel eens af wie je bent en wat je nou eigenlijk wil? Waarom jij niet op boardroom-niveau opereert en je collega wel vaak een goed gesprek heeft met de CEO? Is succes een kwestie van toeval of kun je het zelf creëren?

Wordt lang!
‘Al vanaf hun derde jaar presteren langere kinderen beter bij cognitieve tests,’ schrijven Anne Case en Christina Paxson van Princeton University in een artikel voor het National Bureau of Economic Research. Lange mensen zijn vaak succesvoller dan korte mensen bij het vinden van een leidinggevende baan. Omdat niet iedereen van nature lang is zijn er nog meer kansen. Een opsomming.

Waarom hebben sommige mensen alle geluk in de wereld?
Is het een kwestie van juiste plaats, juiste tijd of zijn ze met een gouden lepel in hun mond geboren? De Amerikaanse auteur Napoleon Hill ontdekte in de vorige eeuw dat succesvolle mensen gemeenschappelijke kenmerken bezitten. Zo hangen ze niet achterover in een stoel, maar zijn ze constant bezig om hun doel te bereiken. Uit Amerikaans onderzoek onder een groot aantal studenten blijkt dat maar weinige van hen een duidelijk levensdoel voor ogen hebben. Wie dat wel hadden, bleken twintig jaar later buitengewoon succesvol.

Een zevental kantelpunten om te onthouden:

Positieve instelling
Het is bewezen dat we datgene aantrekken waar we het meeste over nadenken. Mensen die uiteindelijk doorbraken, geloofden in zichzelf en in hun persoonlijke capaciteiten.

Wat heb je te bieden?
Het ‘bezit’ van karakter. We bewonderen mensen om hun karakter en worden bewonderd om ons karakter. Belangrijke ‘rolmodellen’ zijn bijvoorbeeld Mandela en de Dalai Lama. Maar naast dat karakter geldt tegenwoordig vooral ‘inhoud’. Wat heb je te bieden. Wat geef je weg aan anderen. Tips, advies, vriendschap.

Brandend verlangen
Behalve een positieve instelling hebben geslaagde mensen een brandend verlangen om hun doelen te bereiken. Ze hebben altijd oog voor nieuwe kansen, waar ze zich vervolgens hartstochtelijk op storten.

Leergierig en hard werken
Succesvolle mensen zijn leergierig en werken hard.

Duidelijkheid is gezag
Succesvolle mensen weten precies wat ze willen bereiken en hoe ze dat doen.

Doorzetten
Veel mensen zijn op zoek naar instant-succes, maar zo makkelijk is het helaas niet. Succes is niet weggelegd voor opgevers, wel voor doorzetters.

Offers brengen
Het geluk komt ook succesvolle mensen niet aanwaaien. Ze moeten er vaak veel voor opofferen. Topsporters kunnen nooit eens stevig doorzakken.

Burgers in Almere snakken naar een culturele interventie


Almere kent nog een relatief zwak zelfbewustzijn van bestuur, bevolking en cultuur. Dat is ons cultureel erfgoed. Het past bij de stijl van een jonge stad. Niet precies weten wat ze wil. Maar aan de andere kant ook openstaan voor nieuwe experimenten.

Een aantal jaren geleden startte een burgerinitiatief om Almere te kandidateren voor cultureel hoofdstad van Europa in 2018. Het college van Almere ziet dat niet zitten. De stad is niet toe aan een grootschalig evenement. Kan en wil dat niet betalen. Het zij zo.

Maar een flinke schare burgers in Almere ziet dat anders. Almeerse burgers, bedrijven en maatschappelijke instellingen slaan een eigen weg in en namen dit jaar het initiatief om gezamenlijk een zogeheten bidbook schrijven om Almere officieel te kandidateren voor culturele hoofdstad van Europa in het jaar 2018. Een uitdagend en spannend idee. Waaruit moet blijken dat Almere dit wel kan financieren en organiseren. Met of zonder de gemeente als sponsor. Het is ook spannend omdat we niet zeker zijn of de gemeenteraad zich achter dit plan wil scharen voor november 2012. Het moment wanneer het bidbook moet worden ingediend in Brussel. Een intensieve lobby zal onderdeel zijn van dit proces.

Almere is er aan toe
Het lelijke eendje is namelijk allang een mooie jonge zwaan. Maar veel mensen zijn zich daar nog niet van bewust. Het bidbook Almere2018 dat nu wordt geschreven door vrijwilligers gaat over het ontwikkelen van het zelfbewustzijn van de Almeerse jonge stadsmens. Over mensen die naar het nieuwe land zijn gemigreerd en op zoek zijn naar de identiteit en cultuur van hun woonplaats. Het gaat ook over het ontwikkelen van de broze cultuur in Almere naar een standvastigere infrastructuur. Een stad waar inwoners trots op kunnen zijn. Dat is de rode draad van het Almeerse verhaal. De stad zal door dit initiatief de komende jaren een culturele leerschool worden voor bestuur en burgers. Enerzijds leert het bestuur om, anders dan in de eerste 25 jaar, om te gaan met grootschaliger burgerinitiatieven en de burger daarmee te faciliteren. Anderzijds leert de Almeerse burger meer initiatieven te nemen omdat het burgerinitiatief Almere2018 wordt beloond door het stadsbestuur en wordt gefaciliteerd. Het feit dat al meer dan vijf jaar bedrijven, maatschappelijke instellingen en burgers achter het initiatief zijn geschaard zegt voldoende over de wens van de stad om de cultuur van Almere te ontwikkelen.

Het bidbookproces
Natuurlijk wil in Brussel ook graag weten op welke culturele hoogtepunten Almere2018 gaat insteken, maar de ervaring leert dat het vooral gaat om hoofdlijnen, niet tot op het kleinste detail ingevuld. De koers van Almere2018 is verschillend van de andere kandidaatsteden in Nederland. Utrecht, Den Haag en Den Bosch hebben al min of meer concrete schetsen gepresenteerd van het programma in 2018. Wij stellen wij ons heel andere vragen. Wij zijn op zoek naar de identiteit van onze Nieuwe Stad, naar gemeenschappelijke binding in een jonge omgeving (met een gebrek aan geschiedenis, scheve verhoudingen, en een jong landschappelijke stedelijkheid) en de kansen die er mogelijk liggen als we werk maken van het verbinden van jonge modale gezinnen en jongeren aan dit culturele initiatief. Mensen maken tenslotte de stad.

Volwassenwording
De jonge stad kan door te kiezen in 2012 voor kandidatering voor cultureel hoofdstad van Europa de volgende stap naar volwassenheid maken. Zodoende onstaat een nieuwe balans tussen verantwoordelijkheden van burgers en bestuur voor de gezamenlijke ontwikkeling van de stad. Die ligt niet enkel meer bij een regentesk bestuur 1.0. Deze leerschool, daarmee willen we de Brusselse jury, de gemeenteraad en het college in 2012 overtuigen. De jury in Brussel overtuig verder je door een sterk concept, met de nodige passie gebracht. Die passie is er onder de bevolking. Maar moet alleen nog wakker worden gekust. Doel is met dit project een proces te starten waarmee Almere naar een ‘next level’ van zelfrespect en –beleving wordt gebracht. Almere is er aan toe. Aan een nieuw avontuur. Een reis naar een respectvolle toekomst. Een culturele interventie op deze manier aanzetten is aansprekend en past in de lijn die Brussel het liefst ziet. Van onderop, samen met burgers en met als resultante een stad met meer culturele infrastructuur en zelfbewustzijn. En, culturele hoofdstad willen worden, is moeilijk uit te leggen aan de massa. Het blijft, tot dat bewuste jaar, voor velen een abstract concept. Dat zijn ook de lessen van de recente culturele hoofdsteden Linz, Liverpool en Ruhr. Maar achteraf zegt elke stad dat ze het jaar niet hadden willen missen.

Onze opdracht
De belangrijkste opdracht voor het projectteam Bidbook Almere2018 is om een bidbook te presenteren waardoor de stad Almere succesvol de titel binnensleept. Als je kijkt naar de eisen die de jury uit Brussel stelt aan dit bidbook, dan zie je dat men minder geïnteresseerd is in een activiteitenprogramma voor 2018, maar veel meer in de positieve gevolgen die de Culturele Hoofdstad van Europa heeft voor de ontwikkeling van onze jonge stad. Lukt het ons met onze koers een echte omwenteling te bereiken voor onze omgeving, de jongste provincie van Europa, op cultureel gebied, zal dat zeker ook op het gebied van ruimtelijke ordening, infrastructuur, economie, educatie, sport, positieve gevolgen hebben.

ING: Vallen doe je diep. Ook door de mand.


Het achteraf oppoetsen van je bedrijf heeft geen zin, tenzij je tweedehands auto’s verkoopt. Dan helpt wegpoetsen wellicht. Mijn stellige mening is dat organisaties op termijn toch wel hun ware aard tonen. Dat bleek wel weer afgelopen week bij de ING toen de bonuslust weer boven tafel kwam. 

Zelf heb ik besloten niet meer met de ING te bankieren. Zelfs om een tijdje niet meer voor de ING werk te verrichten. Ik stuur ze wel door naar andere bureaus. Ja, klopt, sommigen vinden dat stom. En ja, dat doet mij financieel veel pijn. Want ze betaalden goed. Ik kan het werk hard gebruiken. Een paar maanden geleden mocht ik een boekje voor het tweede echelon aldaar ontwerpen. Dat ging over responsible leadership, duurzaamheid en transparantie. Mandela werd daarin gequoted. Heeft niet geholpen dus.

Voor de bühne
Het toneelspel en de mea culpa’s ben ik een beetje zat. Sorry is voor de bühne. Er verandert echter niets. Er vielen de laatste maanden meer organisaties door de mand. Niet alleen het spraakmakende debacle rond de ING afgelopen weken, het zijn meerdere dominostenen die omvallen, met als eerste steen de DSB-Bank. Rijk, rijker, rijkst.

Reputatie? Ouddenken loslaten
Deze blog gaat eigenlijk over reputatie. Je kunt blijven poetsen achteraf, maar als de linkerhand andere dingen doet dan je met de rechter plechtig belooft red je het er niet meer mee. Hoe dan wel? Bedrijven slagen er wel in als ze constant, jaar in jaar uit, klanten klanten weten te inspireren en te binden. Een goede reputatie bouwen is een samenhangend geheel. Oud imagodenken werkt niet meer. Loslaten dus. De ingezonden brieven van de ING hebben een averechtse werking, omdat men met stereotyperingen werkt. Mensen geloven dit soort trucs niet meer. Bedacht door bestuurders die de binding met hun klanten, de burgers van Nederland allang zijn kwijtgeraakt.

Mentaliteitspropositie en focus
De nieuwe burger wil namelijk graag een immateriële boodschap zien. Vooral bij de organisaties waar zij diensten van betrekken. Mensen identificeren zich liever met een oprechte organisatie. Het is verlengstuk van hun persoonlijke visie op de (betere) wereld. Organisaties die een juiste mentaliteitspropositie aanbieden winnen de komende jaren. Kijk naar banken als ASN en Triodos. Dit nieuwe denken komt niet uit een klassieke visie op ondernemen. Maar begint vanuit een idee en gedachtegoed. Omdat visie de potentie heeft om een hechte band te creëren met klanten en leveranciers.

Medewerkers staan ook in de maatschappij
In de huidige turbulente tijd in deze economische ‘dip’ is een rotsvast vertrouwen en geloof in de eigen onderneming, de strategie, de medewerkers, de dienstverlening, de waarden en normen en merkkracht essentieel voor overleven. Werkelijk. Juist in deze roerige tijd komt de werkelijke ‘waarde’ van een onderneming naar boven. Heb je die niet of te weinig, dan zal het een moeilijke tijd blijven voor ondermeer de banken en verzekeraars. Management en medewerkers moeten nu alle zeilen bij te zetten om de storm van kritiek te trotseren. Bij authentieke organisaties lukt dat veel makkelijker. Deze ondernemingen hebben de merkwaarden als bijvoorbeeld eerlijkheid en transparantie tot in de wortels van de organisatie doorgevoerd. En deze investering levert ze geen windeieren. De beleving van het merk en haar voornaamste drijfveer – de passie achter het merk – ligt dan namelijk zo diep in deze organisaties verankerd dat zij flexibel kan inspelen op veranderende markten. Deze organisaties zijn zich bewust van het feit dat ‘mensen-diensten-leveren’. Dat de klant onderdeel is van de identiteit van het bedrijf. Ook ik was klant bij ING én leverancier. Ik ben hiermee een onderdeel van hun reputatie. Na dit artikel zijn ze daar wellicht blij mee. Want dan hebben ze iets geleerd van de echte wereld.

Interactie en voelhoorns in de maatschappij
In het proces van het leveren van klantbeloften zijn het, behalve het bestuur en haar managers, ook de medewerkers degenen die het merk maken, merkpassie uitdragen en de voelhoorns in de markt houden. Recent onderzoek laat zien dat een sterk en authentiek merk een veel grotere aantrekkingskracht heeft op mensen dan de dienstverlening sec. Factoren van belang zijn de prestaties in de branche, het gedrag van medewerkers, de bedrijfscultuur en een top topman. Medewerkers van de ING vinden dit gerommel in de pers ook niet fijn. Want in hun familie- en vriendenkring komen ze de negatieve kritiek ook keihard tegen. Het vinden van een integrale visie op de gezamenlijke passie en merkidentiteit is essentieel om medewerkers bij de onderneming te betrekken en een ‘houdbaar verhaal’ te hebben om toekomstige werknemers te werven. Deze integrale visie zorgt ervoor dat alle medewerkers gaan en blijven denken langs de lijnen van de identiteit, waar je voor staat, de passie voor het vak, de aantrekkelijkheid en het zelfonderscheid. Zij zorgt ervoor dat de (arbeids)markt heldere argumenten krijgt om kennis te maken met de organisatie. Met als doel een positieve identificatie met deze organisatie. Hoe sterker de organisatie-identificatie, des te aantrekkelijker zullen burgers, klanten, huidige werknemers en toekomstige werknemers de organisatieidentiteit en het afgeleide externe imago vinden en zullen zij contact met deze organisatie zoeken. De ING moet hier maar eens goed over nadenken.

Platlanders in Almere: een vrolijk verhaal


OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet is provinciale verkiezingsavond in het stadhuis van Almere. Hordes journalisten rennen buiten achter Geert Wilders aan die uit het zwart arriveert. De polderwind blaast een akelige storm in mijn haren. Het weerwater oogt donker en diep, maar vooral weer, veel weer. Ik zie opvallende gebouwen naast het water verschijnen. 

Meervormige gestalten lopen achter de grote leider. Scharnierend langs blokkendozen met tochtige gaten als geopende kuisheidsgordels, postmoderne Berlijnse muren, ritmisch afgewisseld met torenhoge gebouwen, wanstaltige erecties en omhoog prangende borsten. Ego-vol aandacht vragend. Het blob-tijdperk beleeft een vulkanische uitbarsting. En als dat nog niet alles is. Erupties van glas, aluminium spreken van een rechthoekige samenleving. Het Almeerse platland. Lustige koopgoten en ondergrondse sloopgoten. War of the Vinex.

Ik volg de lawaaïge groep camera- en microfoondragers. De overwinningsroes van de vrijheid vindt zometeen plaats in de benedenwereld. Verboden terrein voor het reguliere volk, dat schimmenrijk van Hades. Diep in de Limburgse look-a-like mergelgrotten van glooiland. Het onderland van winkelketens en projectontwikkelaars. Rabbithill en Watership Down.  Afrekenen bij Charon. Legoworld en Horrorworld gekloond, met als resultante pretpark Vinex.

Het Wassenaar van de lage middenklasse. Thuishaven van de Platlanders. Ideaal prooivolk. Het imperium van kasteelheer Frankenstein is weer, vooral weer, veel weer. Hij bestiert zijn Teletubby-heuvel vanuit de ruïne van ideeënloosheid. Een-dimensionaal. Een laatste stuiptrekking. De architectuur in de tijdgeest van de jaren ’30 morft naar een ongekend beeld. Krampachtig houdt Den Haag haar kleinkind vast. Lost in Transition.

Zwetend schiet ik wakker. Een nachtmerrie? … Ja … Gelukkig, mijn fijn Almere is er nog. Stad van de onschuld, stad met kansen, stad van klein geluk, gereed voor de hink, stap, schaalsprong naar de Floriade. En we kunnen het. Onze schouders op een positieve manier onder de stad zetten. Dat weten de Almeerders allang. Leuke mensen allemaal. De laatste pioniers van delta Nederland. Stoere vrouwen en mannen, niet bang om van het lelijke eendje een mooi jonge zwaan te maken. Nu nog de enge droom verjagen. Helpt een dosis groene cultuur?

(reblogged)