Er is geen links of rechts volgens mijn dochter


mayimkitten

Onze dochter Mayim heeft cerebrale parese, of eigenlijk iets wat er op lijkt, ze heeft namelijk corticale dysplasie – even uitleggen – niet alle hersencellen van haar cortex zitten op de juiste plek. De routebeschrijving bij haar reis van ei-cellige naar embryo ontbreekt. Die dingen schijnen standaard in je DNA te zitten zag ze laatst op Discovery. En ja, door die verdwaalde cellen heeft ze wat handicaps.

Dat betekent voor Mayim dat ze geen links of rechts kent. Gevaarlijk in het verkeer? Nee, dat niet, alles valt te automatiseren. Rechts heeft meestal voorrang, en soms links ook, op haar elektrische rolstoel zit een sticker met een rode en groene pijl. En links voorrang? Dat is in Engeland, Australië, Zuid-Afrika en Japan.

Voor mijn dochter bestaat er naar mijn weten ook geen links of rechts in de politiek. Mayim snapt sowieso niet waar de politiek echt over gaat als ze naar het journaal kijkt. Niet omdat het te moeilijk is, maar gewoon omdat ze niet snapt waar politici zich, naar elkaar toe, druk over maken. Oplossingen voor problemen zijn in haar ogen simpel.

Als iemand geen eten heeft of geen huis om in te wonen dan geef je diegene toch te eten en een bed om in te slapen. Als diegene dan graag voor je wil werken, dan vraag je toch aan hem om voor je te werken (ik ben ondernemer, dat snapt ze heel goed). Ze heeft ook vaak de prachtigste oplossingen voor uitdagingen waar volwassenen niet uitkomen. Als er een aardbeving ontstaat door het laten leeglopen van de gasbel, dan pomp je de bel toch gewoon weer op – ik vraag me af of dat zou kunnen.

Die blonde meneer die zo een raar mondje heeft.

Volgend jaar mag ze voor het eerst stemmen. Ze wordt in december 18 jaar, en ze weet heel goed waar ze niet op gaat stemmen. Op die enge blonde meneer, en dan bedoelt ze die schreeuwerd uit Amerika. Die zo een raar mondje heeft.

Ze wil vooral op mensen stemmen met leuke ideeën en niet op boze of chagrijnige mensen. En natuurlijk moet er in haar ogen gestemd worden voor alle dieren, en voor de bibliotheek. Voor een mooie wereld en waar je buiten fijn met elkaar kan spelen. Of stemmen voor een leukere leraar voor de klas, want deze is niet leuk. Voor een salaris waar je ook mee op vakantie kan, ook als je gehandicapt bent. En dat je met de rolstoel overal naar toe kan.

Als je stemt, dan stem je, als het aan haar ligt, voor geluk voor alle mensen in de wereld, en uiteraard voor gezondheid en niet voor handicaps … die handicaps zijn maar lastig.

Eh … ik durf het bijna niet te vragen. Zijn er politieke partijen die geloven in haar dromen en haar dromen kunnen waarmaken? Die een wereld kunnen creëren die haar hoop geeft en de wereld wat vrolijker wordt en niet zo chagrijnig. En kunnen die partijen dan ook samenwerken om dat voor elkaar te krijgen en niet zo schreeuwen tegen elkaar.

(Nabrander: Ze vindt ook dat als je niet gaat stemmen volgend jaar, dan mag je de eerstvolgende keer voor straf niet meer stemmen. En als je wel gaat stemmen, dan krijg je een beloning, dan mag je een keertje twee keer stemmen.)

Het is carnaval: De PVV omarmt de revolte


 

De peiling van Maurice de Hond duidelijk laten zien dat veel Nederlanders het xenofobe denken van de PVV ondersteunen. Want bang voor vreemdelingen, dat zijn ze al jaren. Vier jaar geleden werd een ‘klik’-site voor stoute Europeanen (Polen en Roemenen) opgericht, daarna was Geert een beetje boos op de Grieken en dit keer krijgen de oorlogsvluchtelingen er van langs. En hij verzon een nep pepperspray. Om je te beschermen tegen vluchtelingen. En dat is natuurlijk precies waar carnaval over gaat. Een nep-rol spelen met een nep-spray in een nep-wereld.

PVV’ers houden van de revolte
PVV’ers zijn voorspelbaar over hun rol. En de meedeiners zijn ook kinderlijk eenvoudig. Carnavaleske meezingers. Ik heb namelijk de ontdekking gedaan dat het in de aard van de PVV’er ligt om ons allemaal het hele jaar door te laten lachen. En dat ze steeds willen blijven scoren met dezelfde carnavalshit #kominopstand. Het is hun vergeven. Het is tenslotte weer carnaval in Nederland. Ik zie hun drijfveer. Op satirische wijze spotten met de maatschappij en de politiek. Kijken we naar de oorsprong van carnaval ziet we dat vanuit antropologisch perspectief het carnaval een omkeringsritueel is, waarin maatschappelijke rollen worden omgedraaid en met normen over gewenst gedrag worden opgeschort. Een soort nep-maatschappijtje bedrijven. De PVV is in mijn visie een carnavalspartij, maar wel een die denkt dat het hele jaar hun prins carnaval aan het woord mag zijn. En en zijn adjudanten? Die doen hard mee met het meezingen van de carnavalshit van de Überprins.

PVV’ers zijn tonpraoters
Belangrijke componenten van de carnavalsrituelen zijn de zogeheten betogen in lokaal dialect. Nieuwe woorden worden zo toegevoegd aan de al zeer polymorfe politieke taal. In hun geval van de PVV meestal samenstellingen met ‘tsunamie’ erin. Vaak gebruikt voor de vergrotende trap. Niet door een mug gestoken worden, maar door een muggen-tsunami. In Brabant worden deze carnavalvierders tonpraoters genoemd, en ze zitten daar ook daadwerkelijk in een ton, in Limburg buutreedner en in Zeeland een ouwoer genoemd. Allen houden een cabaretesk betoog in een politiek soort dialect, waarin allerlei actuele zaken de revue passeren. Vaak worden daarbij lokale situaties en bekendheden uit de landelijke, lokale en regionale politiek op de korrel genomen. Het grijpt terug op de traditie van de nar. Erg ondeugend allemaal. Als ik nu een doorkijkje maak zie ik dat PVV’ers, vanuit hun toestand waar ze zich in welbevinden, eigenlijk continu carnaval vieren. Het beperkt zich niet tot de korte periode voor aswoensdag maar gaat gewoon het hele jaar door. Zelfs boven de rivieren. Stouterds. Ze houden niet van ophouden en lachen zich een aap. Ze vergeten dat als je in de ton stond, je van alles gevrijwaard was. Nu ze uit de ton stappen, stappen ze uit de toon, en wordt het een nep-carnavalsvereniging.

De vastgelopen plaat
Dat de PVV altijd maar in haar groef blijft hangen toont aan dat deze nep-carnavalsvereniging wel de ‘broken record’ van de Lage Landen is. Ik zie dat hij als prins carnaval zijn angsten toegankelijk maakt veel hossende soortgenoten. Carnaval is tenslotte een nationaal volksfeest. Het verhaal van de plaat die in zijn groef blijft hangen is van alle tijden. In elke periode in de geschiedenis heb je een partij waar het zittende regime en intelligentsia meewarig het hoofd over schudt. Gelukkig kunnen we nu hoogleraar Swaab de schuld geven van dit ‘enge denken’. Hij heeft tenslotte ontdekt dat mensen gewoon als VVD’ers, Groenlinksers, SP’ers of PVV’ers geboren worden. Dat we geen bewuste beslissingen in ons leven nemen, en dat alles simpel is voorgekookt in ons hersenen. Je bent wat je ‘gen’ in je hersenen heeft gebrand, gekokstooft. Hersenspecialist Piet Vroom had daar mooie verhalen over. Over onze basisemoties als lachen en angst. Zijn boek ‘Tranen van de krokodil’ vertelde dat we als het gaat om onze primaire emoties, en ik schaar er voor het gemak vreemdelingenhaat ook onder, nog steeds worden geleid door onze hersenstam en niet de cortex. De hersenstam als basaal overblijfsel van de evolutie met de emoties van een krokodil en verantwoordelijk voor het gedrag van al die Nederlanders die even de nuance tijdens carnaval kwijt zijn. Bij de PVV blijft dat paard steeds vaker in de gang staan. Of het nu een Islamitische, Grieks of Oost-Europees Paard is. Het dweilorkest van de PVV kan geen nieuwe liederen meer bedenken en komt steeds moeilijker uit haar steeds dieper lopende groef. Het is ons oerinstinct dat maar niet beschaafd wordt.

Ontboezeming: Ik ben een postmaterialist


Ik heb zojuist deelgenomen aan de Mentality-waardentest van Motivaction. Aan de hand van mijn antwoorden is bepaald welk waardenprofiel het best bij mij aansluit. En misschien ook wel welke politieke partij bij mij hoort.

Mijn profiel vertoont de meeste overeenkomsten met dat van de postmaterialist. De maatschappijkritische idealist die zichzelf wil ontplooien, zich verzet tegen sociaal onrecht en opkomt voor het milieu. Ik volg liever geen getreden paden zegt deze test, maar ga graag op zoek naar unieke oplossingen. Ik ben al jaren ‘groene’ ondernemer. Aangesloten bij MVO-Nederland. De drie P’s van People, Planet en Profit zitten al 25 jaar in mijn ondernemersgenen.

Solidariteit
Solidariteit en harmonie kenmerken mijn persoon, volgens Motivaction moet ik erbij zeggen. Ik schijn nogal kritisch te zijn ten opzichte van de hedendaagse maatschappij. Het streven naar een onderlinge verbondenheid, het nemen van verantwoordelijkheden en het werken aan sociaal-maatschappelijke verbeteringen, spelen een prominente rol in mijn leven en werk. Postmaterialisten als ik hechten er veel belang aan te kunnen leven volgens hun eigen principes en zijn sterk sociaal bewogen.

Duurzaam
Verantwoord leven is belangrijk: zonder verspilling, winstbejag en zonder aantasting van het milieu. Bij voorkeur werk ik met of bij instellingen of organisaties die een bijdrage leveren aan de maatschappelijk-economische vooruitgang of welzijn. Bij organisaties ben ik vooral bezig met de volgende stap in ontwikkelen.

Cultuur
Meer dan andere mensen toon ik interesse in kunst en cultuur (film, musea, toneel, architectuur, klassieke concerten), als in een meer ‘huiselijke’ vorm van vrijetijdsbesteding. Ik hou veel van lezen, muziek beoefenen en schrijven.

Sterk gezinsleven
Het gezinsleven is hecht (sterke onderlinge betrokkenheid), maar absoluut niet ingericht volgens traditionele patronen. Een open modern gezin met een positieve instelling en daadkracht.

En nu?
Ik heb deze test laten lezen door wat vrienden in mijn nabije kring. Ze vertelden me dat deze analyse tot op het ‘enge af’ waarheidsgetrouw is. Ik ben blijkbaar een open boek voor Motivaction in mijn directe omgeving. Ik leg me er bij neer. Ik ben een Post-Materialist …

Wikipedia zegt binnen het spectrum politieke stromingen en ideologiën het volgende over materialisten en post-materialisten:

In het dagelijks spraakgebruik heeft het begrip ‘materialisme’ een negatieve betekenis. Volgens Van Dale’s woordenboek is een materialist iemand ‘die alleen zijn geluk zoekt in laag genot’ of ‘die vooral gehecht is aan stoffelijke zaken’. In de politicologie kent het begrip ‘materialisme’ grofweg twee betekenissen. Ten eerste verwijst materialisme in de politieke theorie naar de leer dat het bewustzijn van mensen bepaald wordt door hun materiële omstandigheden (zie het ideologiebegrip van Marx, paragraaf 1). Ten tweede wordt materialisme als neutraal begrip gereserveerd voor die waarden, waarin een relatief groot gewicht wordt toegekend aan waarden als veiligheid en welvaart. Deze laatste betekenis staat centraal in de tegenstelling materialisme-postmaterialisme. Postmaterialisme verwijst dan naar waarden als zelfontplooiing, democratisering of milieubewustzijn. Postmaterialistische waarden worden nogal eens in verband gebracht met het begrip ‘links’, materialistische waarden met het begrip ‘rechts’. Toch dient een dergelijke vergelijking genuanceerd te worden. De traditionele ideologieën, zoals het conservatisme, het liberalisme, het socialisme, het calvinisme en het katholicisme, legden aanvankelijk allemáál sterk de nadruk op materiële waarden. De tegenwoordige liberale, socialistische en confessionele stromingen besteden allen aandacht aan postmaterialistische waarden. Het eerste moment waarop, de manier waarop en de mate waarin aandacht wordt besteed aan postmaterialistische waarden, verschilt echter per politieke stroming. Links besteedde eerder (vanaf halverwege de jaren zestig), met vaker niet-religieuze argumenten en in sterkere mate dan rechts aandacht aan postmaterialistische waarden. Naast de ‘verrechtsing’ van Nederland op economisch gebied, lijkt de al dan niet vermeende ‘verlinksing’ of het afnemende traditionalisme van Nederland op niet-economisch gebied in overeenstemming met onderzoek naar veranderingen in (post)materialistische waarden bij individuen. In de jaren tachtig stijgt het aantal materialisten binnen elke generatie. Maar in de jaren negentig blijkt het aantal materialisten te dalen en stijgt het aantal postmaterialisten.

Materialisten (nogmaals: in de neutrale, politicologische betekenis) stemmen relatief vaak op de VVD en de kleine rechtse partijen. Postmaterialisten geven hun stem vooral aan PvdA, D66 en GroenLinks. Niettemin blijken PvdA en D66 een aanzienlijk deel van de materialisten aan zich te binden. Het CDA is populairder onder materialisten dan onder gematigd materialisten. De partijkeus varieert dus nogal onder materialisten. Hetzelfde geldt voor postmaterialisten. Het onderscheid tussen materialisten en postmaterialisten betreft een nieuwe dimensie in de politiek die (nog) niet tot uitdrukking komt in de tegenstellingen tussen links en rechts of confessioneel en niet-confessioneel.

Mauro


Foto: ANP – PHIL NIJHUIS

#mauro

’t badwater
Loopt langs

Het kind
Met een
Uitwijzing

Langs het putje
Waar het wegspoelt

Samen met
Het gedachtegoed
Van een tolerant land

#occupyvoormauro

Ik ben niet wars
Van warsliggers
Zij die warsbomen
& Warsdromen
Ik ben wars
En aan alle andere
Warsliggers
Warskrenkers & warsdenkers
Wars voor Mauro

HardLeers

Kunnen we leven
Zonder leiders?

Ik denk het wel
We kunnen zonder
Hardleers

Zonder volksmenners
Of moralisten

Wij zijn ons eigen leider!

Haiku voor #Mauro

Een kind kijkt vooruit

Het einder is zijn toekomst

Het verleden weg

Ik zie de inzet van ouders die zelf de publieke opinie zoeken, zoals bij Mauro (AMA) of bij onze gehandicapte dochter (PGB), een eerlijke manier om burgers en haar vertegenwoordigers het effect te laten zien van 1. Huidige wetgeving 2. Wetsvoorstellen die een verkeerd effect beogen. Daar is niets fout aan. Er wordt ook voor vele miljoenen Euro’s gelobbyed in Den Haag door zorgverzekeraars en anderen. Dat vind ik kwalijker. Dat gebeurt van ons geld. Van onze premie. Door naar concrete gevallen te kijken ontdek je de rechtvaardigheid of uitvoerbaarheid van een wet of maatregel. Wetten zijn geen abstracties. Ze zijn ondergeschikt aan de samenleving en bedoeld om de samenleving te dienen volgens de waarden die een land heeft. Van ‘Gij zult niet stelen’ tot het vreemdelingenbeleid.

Van Melkertbaan naar bedrijfspoedel van Rutte


Mensen worden vaak vergeleken met dieren. Daar is niets mis mee. Zolang je dat met een kwinkslag en humor doet. Ik dikwijls met een grote gezellige bruine beer. Dat heeft wellicht met mijn gewichtig formaat te maken.

Gedrag vergelijken met de dierenwereld is een manier om zaken te duiden die moeilijk in taal te vervatten zijn. De metafoor is beeldend en goed gekozen uitermate grappig. Ik speel de laatste tijd met mijn pubers een dierenspel. We kijken dan naar het debat in de tweede kamer. De kunst is dan om het gedrag van politici te vertalen naar dierentaal. Men krijgt een punt als er een vergelijking is tussen gedrag en dierengedrag. Haantjesgedrag staat steevast op nummer 1. Struisvogelgedrag op nummer 2 en ‘het is weer een kippenhok’ nummer 3. Afgelopen maand was dat natuurlijk de bedrijfspoedel van Mark Rutte.

Animal Farm
Dierentaal geeft een verrijking van de woordenschat. Het vat soms gevat een bepaald gevoel samen, vaak beter dan reguliere taal. Marten Toonder was daar meester in. Spelen met taal en karakter. Heer Bommel als filosoof en Tom Poes als slim ventje. De dieren passen precies bij de karakters die hij in de verhalen koos. De pandaberen in het verhaal ‘De andere wereld’ zijn een tsunami immigranten en zijn butler Joost is een trouwe Golden Retriever. De samenstellingen van hem zijn fenomenaal. Zoals grutsprits, boldoenerij of elementaal.

Gedoogbaviaan
De politiek gaat steeds meer metaforen gebruiken. Wat nu opvalt is dat er, anders dan vroeger, reguliere woorden worden gekoppeld aan dieren in plaats van mensen. Zo waren jaren geleden Melkertbaan of Tineke Tolpoort erg populair. Nu zijn dus de dieren aan de beurt. Diergedrag wordt gekoppeld aan politieke issues en aan politici. Bedrijfspoedel is wellicht de eerste in een nieuwe soort.
De vraag is of dat taalverrijking of taalverarming is. Ik denk verrijking. Het toont de mogelijkheden van onze taal en taalvernieuwing. Ik ben me bewust van de kracht van dit soort woorden. Het is beeldtaal, maar het is ook de spiegel van de maatschappij. De lachspiegel van de realiteit. En daarmee heel sterk. Het is goedmoedige ironie of regelrecht sarcasme. Meewarig en potsierlijk. Het past in de traditie van Marten Toonder die meester was in woordsamenstellingen. Ook als door Geert Wilders de samenstelling bedrijfspoedel wordt gebruikt. Hoe onprettig ook voor het niveau van het debat en het lijdend voorwerp.

Nabrander: ik merk dat de samenstelling ‘dreigpoedel’ op twitter nu Geert Wilders nieuwe verkiezingen wilt veel gebezigd wordt. Misschien werkt het wel als een boomerang.

Zegt de kip tegen het varken: ‘Ham and Eggs’, een wereldproduct! Wat zeg je er van. Een fusie tussen jou en mij? Overal, in alle restaurants, Ham and Eggs!’ Je ziet het varken denken. ‘Wacht eens even? Jij blijft eieren leggen en ik ga eraan”. Zegt de kip: ‘Dat is toch altijd zo met fusies’.

The dutch crisis: An inconvenient truth


Nederland krijgt een slechtnieuwsgesprek van formaat te verwerken. Wat me opvalt is dat de negatieve informatie in de voorlichtingscampagnes van het huidige kabinet de attitudeverandering van de Nederlandse burger meer stimuleert dan de positieve informatie. Het Kabinet weet namelijk heel goed dat negatieve informatie – we noemen dat verliesframing – bij boodschappen die moeten overtuigen beter werken. ‘Het zuur’ helpt bij verandering.

Mensen geloven in het goede
Mensen hebben van nature een aversie tegen verlies, nemen liever hun winst nu en stellen verlies uit. Omdat veel bezuinigingsmaatregelen van kabinet of gemeente pas na 2014 plaatsvinden maken veel mensen zich nog weinig zorgen. Psychologen kennen al veel langer het bestaan van de positivity bias. Mensen verwachten in overweldigende mate dat er goede dingen in hun leven plaats hebben in sterke tegenstelling tot neutrale of negatieve zaken. Dat verklaart het succes van feel good movies. Waar de meeste mensen een wereld construeren waar slechts positieve zaken plaatsvinden, zal negatieve informatie eerder opvallen en botsen met hun primaire verwachtingen en zal zorgen voor ontkenning en verwarring. Ook wel de shock doctrine genoemd. Negatieve informatie is vaak hoog informatief en complex – zie Al Gore’s film uit de titel van dit stuk. Daardoor krijgt het extra gewicht in het besluitvormingsproces in de debatten erover. Voor de spindoctors van het huidige kabinet is verliesframing de toegepaste methode om de harde bezuinigingen in te voeren.

Niet zolang geleden is verliesframing gebruikt het bij de berichtgeving van TNT-post naar hun postbodes en andere medewerkers, omdat er 11.000 banen moesten verdwijnen. Door de boze buitenwereld, de concurrentie van Select Mail en Sandd. Maar, stelt TNT, door gezamenlijk wat salaris en andere emolumenten in te leveren, kunnen de ontslagen wellicht met een paar duizend werknemers worden verminderd. Vergelijkbaar met wat het Nederlandse leger nu overkomt. Verliesframing dus. Hoe dan ook krijgt Nederland nu een slechtnieuwsgesprek van formaat te verwerken. En elke burger krijgt er last van. Met dat verschil dat de zwakkeren en zieken procentueel veel meer moeten inleveren dan de sterke schouders.

Negativiteitsvertekening
Indrukken die zijn gevormd door negatieve formuleringen of een negatieve context blijken dus veel sterker dan op basis van positieve termen. Dat is de reden dat dit huidige Kabinet zo hard en onmenselijk optreedt. Naar asielzoekers als Mauro. Want pas op. Als Mauro mag blijven dan stroomt Nederland vol met immigranten en gelukszoekers uit Angola. Deze negativiteitsvertekening is de basis van verliesframing. De succesvolle techniek. Het gedrag van de burger wordt dus beïnvloed door de manier waarop iets wordt neergezet. Een voorbeeld: Vergelijk het met het kopen bij de slager. Een consument koopt liever een bieflapje dat voor 75 procent mager is dan eentje dat 25 procent vet bevat. Zo kun je spelen met boodschappen zonder de waarheid geweld aan te doen. De inhoud van de boodschap blijft dezelfde. Wordt bijvoorbeeld gesproken over het aantal overlevenden van een ramp, dan wordt dat als minder bedreigend gezien dan het aantal sterfgevallen door verdrinking bij diezelfde ramp. Bij de PGB-bezuinigingen die momenteel plaatsvinden wordt gesteld dat er veel gefraudeerd wordt. Men focust op het slechte. Het boze. Je krijgt eerder medestanders en klagers mee. Ontevreden volk. Maar als je het omdraait zou je ook kunnen zeggen dat 99 procent niet fraudeert. Dat klinkt anders. Bewust wordt dat niet gedaan om de grote massa te laten denken dat de verandering goed is.

Het is niet netjes
Al Gore’s film ‘An inconvenient truth’ ondersteunt onbedoeld de verliesframingstrategie die waterschap De Brabantse Delta in 2005 koos voor zijn externe communicatie. Op hun site staat onder het subkopje ‘De rekening’ de volgende tekst: ‘Als inwoner van of ondernemer in West-Brabant heeft u belang bij het werk van waterschap Brabantse Delta. U betaalt jaarlijks mee aan de kosten die het waterschap maakt, via de waterschapsbelasting. Met dit geld werkt het waterschap aan het voorkomen van overstroming, vervuiling, verdroging en uitsterven in West-Brabant.

De regering doet hetzelfde. En dat is niet netjes. Want je gebruikt communicatietechniek om je zin door te drijven. De burger betaalt nu de rekening om te voorkomen dat Griekenland failliet gaat. Om te voorkomen dat de tolerantie in Nederland verdwijnt. Om te voorkomen dat zorg onbetaalbaar wordt. Om te voorkomen dat … En dat, juist dat stemt me erg triest.

Platlanders in Almere: een vrolijk verhaal


OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet is provinciale verkiezingsavond in het stadhuis van Almere. Hordes journalisten rennen buiten achter Geert Wilders aan die uit het zwart arriveert. De polderwind blaast een akelige storm in mijn haren. Het weerwater oogt donker en diep, maar vooral weer, veel weer. Ik zie opvallende gebouwen naast het water verschijnen. 

Meervormige gestalten lopen achter de grote leider. Scharnierend langs blokkendozen met tochtige gaten als geopende kuisheidsgordels, postmoderne Berlijnse muren, ritmisch afgewisseld met torenhoge gebouwen, wanstaltige erecties en omhoog prangende borsten. Ego-vol aandacht vragend. Het blob-tijdperk beleeft een vulkanische uitbarsting. En als dat nog niet alles is. Erupties van glas, aluminium spreken van een rechthoekige samenleving. Het Almeerse platland. Lustige koopgoten en ondergrondse sloopgoten. War of the Vinex.

Ik volg de lawaaïge groep camera- en microfoondragers. De overwinningsroes van de vrijheid vindt zometeen plaats in de benedenwereld. Verboden terrein voor het reguliere volk, dat schimmenrijk van Hades. Diep in de Limburgse look-a-like mergelgrotten van glooiland. Het onderland van winkelketens en projectontwikkelaars. Rabbithill en Watership Down.  Afrekenen bij Charon. Legoworld en Horrorworld gekloond, met als resultante pretpark Vinex.

Het Wassenaar van de lage middenklasse. Thuishaven van de Platlanders. Ideaal prooivolk. Het imperium van kasteelheer Frankenstein is weer, vooral weer, veel weer. Hij bestiert zijn Teletubby-heuvel vanuit de ruïne van ideeënloosheid. Een-dimensionaal. Een laatste stuiptrekking. De architectuur in de tijdgeest van de jaren ’30 morft naar een ongekend beeld. Krampachtig houdt Den Haag haar kleinkind vast. Lost in Transition.

Zwetend schiet ik wakker. Een nachtmerrie? … Ja … Gelukkig, mijn fijn Almere is er nog. Stad van de onschuld, stad met kansen, stad van klein geluk, gereed voor de hink, stap, schaalsprong naar de Floriade. En we kunnen het. Onze schouders op een positieve manier onder de stad zetten. Dat weten de Almeerders allang. Leuke mensen allemaal. De laatste pioniers van delta Nederland. Stoere vrouwen en mannen, niet bang om van het lelijke eendje een mooi jonge zwaan te maken. Nu nog de enge droom verjagen. Helpt een dosis groene cultuur?

(reblogged)