De hele of #halbe waarheid


IMG_2896.jpg
Dit is geen doofpot.

Politici hebben de neiging om negatieve boodschappen voor zich te houden. Niets menselijks is hen daarin vreemd.  Je ziet het bij de premier, die de leugen van zijn VVD-minister Zijlstra al weken (en wellicht al veel langer) wist en verstopte in zijn torentje.

Tevens wordt deze pertinente leugen in de uren na ontboezeming door de premier en de coalitie weggeredeneerd of zelfs weggedrogeerd met een zweem van zoete woorden. Het slechte wordt ontkent, verstopt en definitief als leugentje om bestwil in de nissen van de wandelgangen verborgen: ‘Het is verschrikkelijk wat is gebeurd, hij heeft zijn les toch geleerd, hij gaat zeker zijn gedrag verbeteren.’ In de ogen van zijn makkers in het kwaad is Zijlstra het slachtoffer en Rusland de boosdoener.

Neem van mij aan. Corruptievrije politiek bestaat niet

De wortels van de VVD vinden telkens weer een paar corrupte politici. Of misschien andersom. De wortels van de VVD zuigen corrupte mensen aan. En dat is erger. Meer dan bij andere partijen tel ik voor het gemak op mijn vingers na (de PVV even daargelaten) .

De VVD mist een goed integriteitsbeleid. Dat zeggen ze wel te hebben en prioriteit te geven. Maar ze lopen nu eenmaal niet makkelijk de praat: They don’t walk the talk. Een integere politieke organisatie neemt verleidingen weg, houdt gebieden waar makkelijk gelogen of gefraudeerd kan worden scherp in de gaten, en laat politici hun eigen codes wegen in de eigen praktijk. Alertheid op leugens of andersoortige signalen zou een automatisme moeten worden. Risicoanalyses en waarborgen moeten worden ingebouwd en bovendien kan een vertrouwenspersoon zorgen dat meldingen niet meteen in de categorie ‘klokkenluider’ vallen. Want een klokkenluider meldt zich pas als reguliere oplossingen niet meer mogelijk zijn. In de politieke organisaties waar misstanden correct en professioneel kunnen worden gemeld, is de cultuur integer. Bij de VVD is dat geenszins het geval meer. Van begravenisbaas tot huisjesmelker (dit is een bewuste frame). Ze worden met open armen ontvangen. Want succesvolle ondernemers passen bij de VVD. Maar waaraan ze dat succes te danken hebben wordt bijna nooit gevraagd. Doe dat eens wat vaker. En dan ook wat verder vragen naar die onverholen lust naar rijkdom, bekendheid of anderszins.

Er is natuurlijk geen panacee voor een goed integriteitsbeleid. Integer handelen zit namelijk al tussen de oren van politici in spé. Is dat er niet, dan moet je je zorgen maken over de werving van deze politici. Of wellicht nadenken waarom politici gaan liegen in de rat race naar de top. Want ook dat zie je gebeuren. 


Nog even de kwetsbare onderwerpen op bestuurlijk of politiek vlak.

  • Informatie staatsveiligheid, vertrouwelijke kennis
  • Handhaven toezicht, controle, inspectie
  • Innen,belastingen, accijnzen
  • Goederen aanschaf, beheer en gebruik goederen
  • Verlenen vergunningen
  • Uitbesteden aanbestedingen, orders, gunningen
  • Uitkeren subsidies, uitkeringen, toelagen
  • Geld declaraties, gratificaties

Disclaimer: Ik ken ook heel veel fijne, eerlijke VVD’ers.

Prinsjesdag: Sorry, we worden weer de bezuiniging ingeframed.


mark-met-de-kaasschaaf

De afgelopen jaren merken we een chronische bezuinigingsdrift bij het Ministerie van Zorg. Was de bezuinigingsdrift van de notabelen in Den Haag in vroegere tijden een lichte aandoening wat met een gesprek met de patiënt op te lossen was, nu valt het op dat het schaven niet ophoudt en de hardhouten kaasplank door de kaas al te zien is. Waarom ik dat vermoed? De berichtgeving begint binnen te sijpelen. Het is eind augustus en NOS en Volkskrant melden al dat 70.000 declaraties van PGB-budgethouders niet door het SVB zijn goedgekeurd, maar dat het niet allemaal aan fraude ligt. Kijk, de eerste ‘frame’ is een serie van suggesties die komen gaan is binnen. 

Ik weet zeker, mensen die zorg behoeven krijgen op prinsjesdag wederom een slecht-nieuwsgesprek van formaat te verwerken. Op de toekomst van onze meervoudig gehandicapte dochter studeren de ministeriële kaasschavers al vele maanden is mijn bange vermoeden. Op haar passend onderwijs, op het weglaten van haar kortingen en toeslagen, op haar medicijnen, op haar persoonsgebonden budget (PGB), op haar hulpmiddelen en behoefte aan assistentie en vooral tijd om haar in deze wereld op weg te helpen. En op de extra tijd, die haar handicap de maatschappij kost, daarop wordt meestal bezuinigd. En toch blijven wij als ouders geduldig alles uitleggen, blijven we de school vragen toch wat meer geduld met haar te hebben en blijven wij hopen op betere tijden. Ondanks deze tegenslagen en de stapeling van kosten geloven wij, tegen beter weten in, dat het goed komt.

Mensen in het algemeen, is onderzocht, blijven geloven in het goede, en hebben van nature een aversie tegen verlies, ze stellen in hun hoofd het verliesdenken uit. Psychologen kennen al veel langer het bestaan van deze positivity bias. Mensen verwachten in overweldigende mate dat er goede dingen in hun leven plaats hebben in tegenstelling tot negatieve zaken. We houden onszelf dus voor de gek. Ook wat betreft het aankomend verlies van zorg dat er zeker en vast aan komt. Dat is omdat veel bezuinigingsmaatregelen van kabinet of gemeente tijdens de aankondiging nog niet voelbaar zijn. Ik bedoel, het douceurtje van 5 miljard is vorig jaar al weggegeven, en nu zitten we aan te hikken tegen een lagere groei vanwege de brexit, het aanschaffen van oorlogstuig, en … het lijstje met wensen vanuit de andere ministeries is lang.

Ik bedoel, het douceurtje van 5 miljard is vorig jaar al weggegeven, en nu zitten we aan te hikken tegen een lagere groei vanwege de brexit.

De realiteit is dat de regering nog steeds gelooft in haar adagium dat mensen met een achterstand, of het nu chronisch gehandicapten zijn, wajongers of dien meer, weer zelf aan de slag moeten gaan. Uit de cijfers blijkt nu dat die 100.000 banen bij lange na niet gehaald worden. Terwijl de sociale werkvoorziening al is afgebouwd.

Zelf aan de slag gaan. Dat noemt de politiek (en ambtenaren nemen dat dan snel over) ‘eigen verantwoordelijkheid’ of ‘uitgaan van je eigen kracht’, van die fijne ontwijkende termen. Kijk ik naar ons kind denk ik dat we juist door onze PGB en het passend onderwijs optimaal gebruik maken van de eigen kracht en verantwoordelijkheid. Zo zie ik dat ook bij de andere ouders en kinderen die we in onze zorgkring kennen.

Beste regering. Het is te makkelijk om de schuld van de zorgkosten bij de zorgvrager te leggen. De materie is complexer. Maar daar kun je moeilijk een soundbite van maken. Ik kan me nog de verkiezingsslogan van de VVD van ettelijke jaren geleden herinneren waarin stond ‘Liever de handen uit de mouwen dan je hand ophouden’. Er wordt hiermee een frame neergezet dat mensen met wat meer ‘haakjes en oogjes’ schuldig zijn aan hun eigen situatie. Er wordt bewust een negatief frame gebruikt.

De waarheid is dat er in 2012 en 2013 voor 11 miljoen bewezen is gefraudeerd, en het systeem om dat tegen te gaan meer dan 180 miljoen heeft gekost in 2015.

Een voorbeeld: Vergelijk het met het kopen van rundergehakt bij de slager. Een consument koopt liever rundergehakt dat voor 75 procent mager is dan gehakt dat 25 procent vet bevat. Het is een vorm van fout omdenken. Zo kun je spelen met boodschappen zonder de waarheid geweld aan te doen. De inhoud van de boodschap blijft dezelfde. Bij de bezuinigingen die plaatsvinden bij bijvoorbeeld het PGB wordt gesteld dat er veel gefraudeerd wordt. Men focust op het slechte. Maar als je het omdraait zou je ook kunnen zeggen dat 99 procent van de PGB-houders niet fraudeert en eerlijk omgaat met de geboden zorg. Dat klinkt anders. De waarheid is dat er in 2012 en 2013 voor 11 miljoen bewezen is gefraudeerd, en het systeem om dat tegen te gaan meer dan 180 miljoen heeft gekost in 2015. Bewust wordt dat niet gedaan om de grote massa te laten denken dat bezuiniging op zorg goed is en het enkel de boeven treft. En dat is niet netjes. Want je gebruikt communicatietechniek om je zin door te drijven.

De burger betaalt de rekening omdat de politiek faalt. Ik vermoed dat er binnenkort wederom een volgend negatief frame door de regering wordt bedacht richting zorgvragers. De eerste kwam vandaag binnen.

70.000 declaraties #PGB niet goedgekeurd. Toch is er niet altijd sprake van fraude, zegt de #NOS in zijn commentaar. Waarom wordt de fraudekaart weer getrokken? #framing suggestief.

Zogenaamde zwaarwegende redenen waarom ook de zorg weer getroffen gaat worden. Ik durf dit nog niet te vertellen aan mijn dochter. Zij droomt nog van een mooie toekomst in een wereld die haar met open armen ontvangt en haar blijvend ondersteunt in haar participatie op school, haar toekomstig werk en leefomgeving. Ik durf het niet te vertellen, omdat haar pril geluk me zo dierbaar is.

De Teevendeal en het grijze gebied


Hoe veranker je integriteit in je handelen?

Teevendeal

De ‘Teevendeal’ staat niet op zichzelf. Zolang mensen bestaan worden er ‘deals’ gemaakt. Asterix en de Intrigant is daar een mooie persiflage op. Naar juni 2008: Een hoge ambtenaar van het Ministerie van Justitie betrokken bij het tegen betaling verlenen van gratie aan een veroordeelde wegens fraude en wordt fout handelen van een topambtenaar in de doofpot gestopt.

Onoorbaar handelen van ambtenaren en hogere functionarissen aan de kaak stellen: het lijkt of de Nederlandse pers hier dol op is. Wekenlang koppen de kranten over de zaak en iedereen heeft er een mening over. Populistische kranten koppen dan ‘Nederland bananenrepubliek’.

En dat laatste is onzin. Het is juist een mooie Nederlandse traditie om vage zaken snel aan de orde te stellen. Dankzij alerte reacties van pers en politiek staat dit land op nummer 5 op de lijst van meest integere landen ter wereld. In de Oekraïne zijn extra betalingen aan ambtenaren eerder regel dan uitzondering. Als een Nederlandse loketbeambte dat zou vragen zou je raar opkijken.

Waar kom je het grijze gebied vaker tegen?

‘Criminaliteit, bouwen, inkoop en overheid’ zijn de ‘Red Flags’ die de grenzen van integriteit meer tarten dan op andere terreinen. Dat eerste heeft natuurlijk met die ‘deals’ te maken tussen strafvermindering en de onbekende tegenprestaties van de boef en bij de tweede heeft dat te maken met de rol van ambtenaren, wethouders en projecteigenaren rondom bouwvergunningen (tegen de bestemmingsplannen in) en dies meer. Bij inkoop worden bij grote aanbestedingen (politievoertuigen) bepaalde gunsten verleend aan de inkoper(s).

Kunst is in die gevarenzones de gelegenheid tot frauderen te minimaliseren, de prikkel of motivatie te verminderen en de rationalisatie ontkracht. Met dat laatste bedoel ik de rechtvaardiging van fraude of van de deal (zoals premier Rutte afgelopen week noemde bij de ‘Teevendeal’: ‘We hebben nu eenmaal “crimefighters” als Teeven nodig om de klootzakken te pakken.’

Hoe minimaliseer je de ‘deals’ uit het grijze gebied?

De rechtvaardiging van het fout handelen van een ‘crimefighter’ lijkt mij hartstikke fout. Het is zaak om de verleidingen die dit soort ‘deals’ toestaan weg te nemen. Preventief beleid in plaats van repressief beleid levert meer op. Bij mensen met een relatief laag salaris zie je (bij fraude) dat stelen (iets voor jezelf meenemen) deel uitmaakt van de secundaire voorwaarden. Het lijkt ‘normaal’ te zijn geworden.

Integriteitsbeleid invoeren vanwege de angst voor reputatieschade of eventuele claims van derden is vrij reactief. Het zou beter zijn als het integriteitsbeleid deel uit zou maken van een strategie. Integer handelen zou van nature de aanjager van deze processen moeten zijn. De reactieve boodschap ‘Ik wil geen slechte medewerker zijn’ kun je kantelen naar ‘Ik ben een goede medewerker’.

Normen en waarden opleggen werkt niet

Tot voor kort zag ik organisaties haar integriteitsbeleid top-down invoeren. Normen en waarden worden via een video, een dilemmaspel, een boekje of een theatergroep over de werknemers gestrooid. Bovenbazen en hun duurbetaalde trainers halen van alles uit de kast, maar geloof me, het is weggegooid geld. Medewerkers zijn nu eenmaal allergisch voor alles wat door de top tussen de oren wordt geacht. Zij hebben hun eigen normen en waarden en laten zich die niet door hun baas opleggen. De weerstand die daardoor ontstaat, kan jaren duren, zo blijkt. Het is beter om aan te sluiten bij de normen en waarden van de medewerker zelf, toegepast op werkgebieden met een verhoogd frauderisico en op de dilemma’s waar medewerkers tegenaan lopen.

Geen goed of slecht

Even weg van de ‘Teevendeal’ om het allemaal wat kleiner te maken. Wat doe je als parkeerambtenaar als een hoogzwangere vrouw tien minuten te laat bij haar auto arriveert. Een peuter op haar arm, bekaf. Bekeur je haar dan? En wat doe je als ze drie kwartier te laat komt?

Of wat doe je als de bestuurder een vriend van je is en je weet dat hij het financieel moeilijk heeft?

Dit zijn typische grijze gebied-gevallen. Organisaties die oprecht nadenken over een beter integriteitsbesef doen er goed aan om daar samen met de medewerkers over na te denken. Er is geen goed of slecht, er is alleen het beoordelingsvermogen van de ambtenaar. Handelt die naar de regels of de geest van de wet? Sessies met ambtenaren leiden meestal tot nieuwe bedrijfscodes. Daarin kan een taak liggen voor de communicatiespecialist.

Schendingen rond integriteit worden meestal na intern onderzoek openbaar gemaakt, inclusief de straf voor de schender en de maatregelen die de organisatie neemt om een en ander voortaan te voorkomen. Communicatie kan daarvoor een procedure ontwikkelen waarbij de hoogste leidinggevende zelf naar voren treedt en niet de voorlichter. Dat is beter, transparanter en zonder omwegen.

Een corruptievrije organisatie bestaat niet

Een integere organisatie neemt verleidingen weg, houdt gebieden waar makkelijk gefraudeerd kan worden scherp in de gaten, en laat medewerkers hun eigen codes wegen in de eigen praktijk. Alertheid op fraudesignalen zou een automatisme moeten worden. Risicoanalyses en waarborgen moeten worden ingebouwd en bovendien kan een vertrouwenspersoon zorgen dat meldingen niet meteen in de categorie ‘klokkenluider’ vallen. Want een klokkenluider meldt zich pas als reguliere oplossingen niet meer mogelijk zijn. In organisaties waar misstanden correct en professioneel kunnen worden gemeld, is de cultuur integer.

Conclusie: er is geen panacee voor een goed integriteitsbeleid. Maar top-down en de plannenmakerij van de afdeling communicatie mogen in de vuilnisbak. Integer handelen zit namelijk al tussen de oren van de medewerkers. Hooguit moet het grijze gebied een beetje transparanter worden.

 


Kwetsbare activiteiten

  • Informatie staatsveiligheid, vertrouwelijke kennis, dossiers
  • Handhaven toezicht, controle, inspectie, vervolging
  • Innen aanslagen, belastingen, accijnzen, leges, premies
  • Goederen aanschaf, beheer en gebruik goederen
  • Verlenen vergunningen, paspoorten, rijbewijzen, legitimatiebewijzen
  • Uitbesteden aanbestedingen, orders, gunningen
  • Uitkeren subsidies, uitkeringen, toelagen
  • Geld contant of giraal, declaraties, gratificaties, toelagen

 

Mark Rutte, toonbeeld van politiek leiderschap van de vorige eeuw


Mark Rutte is vandaag voor de tweede keer politicus van het jaar geworden. Ik maak me met recht zorgen over het in de hemel prijzen van een politicus die handelt vanuit een ouderwets rechts politiek paradigma dat wellicht in de tijd van mechanisatie en industrialisatie werkte, maar voor de komende eeuw de oplossingen niet heeft.

In het Engels taalgebied struikel je bijna over de hoeveelheid boeken over political leadership. In Nederland duikt het begrip minder vaak op. Wat is het in mijn ogen? Politiek Leiderschap gaat over het in beweging zetten van mensen. Het draagt welgemeende zorg uit voor de problemen en uitdagingen in Nederland en Europa. Dit vanuit een sterk (maatschappij)kritisch zelfbeeld. Het handelen is authentiek, consistent en vooral luisteren. Tot slot inspireert politiek leiderschap, het daagt burgers, partijen uit door visie te tonen over zaken die er nog niet zijn. Het politiek leiderschap in mijn visie is niet het reactieve beleid dat onze huidige premier en het kabinet momenteel toont. Rutte is momenteel te bang om over de crisis heen te stappen en een holistische en innovatieve visie neer te leggen. Zijn kabinet breekt, ingegeven door de bezuinigingsangst, goed en efficiënt geregelde zaken af en beschermt de krachtige posities die in de vorige eeuw zijn ingenomen door jaknikkers, waaronder ook de de bankwereld valt.

Waar is de inspirator?
Politiek leiders zijn steevast aanjager en inspirator van ingrijpende veranderingsprocessen. De zin- en betekenisgeving van de verandering dient tenslotte vanuit de regering te worden gecommuniceerd is de heersende opinie. Een kanttekening. Is de hoogste baas van Nederland wel het meest geschikt voor deze leiderschapsfunctie? Mark Rutte ontbeert wellicht niet het talent om helder en vlot te communiceren. Problemen wegwuivend en weglachend. Maar bij een land in transitie is meer nodig dan, schijnbaar losjes uit de pols, op continue basis slecht nieuws te brengen. Dat brengt de man tevens in een lastig parket, omdat geregeld de belangrijkste boodschappen ook bezijden de waarheid blijken. Kijk naar de PGB-discussie van afgelopen jaar en de fouten die worden gemaakt over de Europese begroting. Nederland maakt zich grote zorgen en de leider fluit zich er keurig langsheen. Zonder ook maar een centje pijn. Politiek leiderschap is meer dan de rol die de gedoogpoliticus nu speelt. Politiek leiderschap kan en mag niet afhankelijk zijn van het spelen van een rol, is mijn stelling.

De leugen regeert
Een tweede observatie is dat de stijl van leiderschap die Rutte toont uit de jaren negentig stamt en niet meer voldoet aan de eisen van dit moment. In de vorige eeuw bleef de communicatie hangen in zenderdominante strategieën en framing. Ik zie hetzelfde gebeuren. Maar ook de grenzen van deze centraal gemanipuleerde vorm van communicatie. Het werkt niet meer. Het is onecht en ook te abstract voor de burgers. De leugen regeert. Politieke douceurtjes als de 130 km per uur regel verbloemen bewust de onverschrokken onkunde van dit kabinet. Het gunt het volk zijn brood en spelen. De veranderdoelen van dit kabinet missen de realiteit van alledag en de betrokkenheid van burgers en oppositie bij het veranderproces is nihil. Politiek leiderschap betekent ook op een andere manier de veranderingen in het land organiseren, niet alleen top-down, maar diep in de realiteit van het dagelijks leven en dicht bij de burgers die het treft.

Samen op weg
Als vanouds ligt het zwaartepunt van de oude politiek op cognitie, op handhaven en op controle. Dat geeft de politiek leider die denkt volgens het oude paradigma blijkbaar een gevoel van zekerheid, maar het dempt meestal de creativiteit en energie in een land. Bij de zoektocht naar een duurzame oplossing voor de uitdaging waar Europa en Nederland voor staan zou het kabinet van Rutten moeten kiezen voor een grotere verantwoordelijkheid van de oppositie en burgers in het veranderproces in crisistijd. Om in gezamenlijkheid tot een betere samenleving en beter gedragen oplossingen te komen. Dan houdt de politiek en de burger het vliegwiel aan de gang door gezamenlijke inspanningen. Dit vergt een andere manier van denken en een verder gevorderde democratisering van de transitieprocessen dan nu plaatsvinden. Minder elitair, meer optrekkend. Samen op weg betekent dat Rutte en zijn ministers en staatssecretarissen voorwaarden scheppen om burgers, bedrijven en instellingen mede de kans te geven richting te geven aan de focus op de toekomst van ons land in een duurzaam Europa. De betrokkenheid van de assertievere burger zal zo sterk worden verhoogd. Burgers ontwikkelen meer contact met de kernprocessen die spelen in dit land. Kijk maar eens naar de omvorming van de zorg door de PGB (het persoonsgebonden budget) en buurtzorg, de innovatie op het terrein van duurzame energie, de vele burgerinitiatieven die boven de eigen wijk en buurt uitstijgen. Burgers hebben al de mooiste oplossingen bedacht, vaak wordt dat vergeten of van bovenaf verandert door politieke mechanismen die niet zijn gehecht in de samenleving. Door zaken samen te doen ontstaat werkelijk weer gedeelde verantwoordelijkheid en ruimte voor zelfsturende mechanismen. Burgers, bedrijven en instellingen worden zo actoren in de transitie naar een beter Nederland in een fijn Europa. Statisch wordt dynamisch, beleid verklarend wordt beleid beïnvloedend. De scheiding tussen de Haagse ivoren toren en burger verdwijnt en verandert in gelijkwaardigheid van partijen.

Nieuw politiek zelfleiderschap
Als de transitie van een land als Nederland een constante is, waarom vindt de oude politiek dan elke keer weer opnieuw het wiel uit door de introductie van het zoveelste unieke veranderbeleid/programma? Er komen meer beleid en regels bij dan ooit. Het wordt voor de burger ingewikkelder dan ooit. Waarom ligt er niet één continu programma en één ankerpunt waar politici inspirerend aanjager van zijn? Als de transitie in Nederland, Europa en de wereld een on-going business is, ontwikkel dan ook on-going zelfleiderschap. Veranderings-issues weten dan makkelijker een plek te vinden en burgers en politiek leiders werken dan samen aan vooruitgang en voortdurende vernieuwing. Als een perpetuum mobilé. Gezamenlijkheid is de constante en daarmee vormt men de identiteit, het politiek leiderschap, de persoonlijkheid, het karakter en het incasseringsvermogen van dit kleine land in een groter geheel. Die gezamenlijkheid bouwt op actuele inhoudelijke thema’s van het land die opportuun zijn. Langs de lijn van de inhoud wordt op deze manier gewerkt aan bezieling, inspiratie en kwaliteit. De overtuiging dat politiek leiderschap niet uitsluitend voorbehouden is aan het de premier en zijn discipelen wordt steeds sterker. Politiek leiderschap is van iedereen. Van alle politici samen, regering en oppositie, bedrijven, instellingen én van alle burgers. Dit zal de komende jaren breed gedragen moeten worden in dit land, anders voorzie ik een dramatische afloop. Een land dat drijft richting een visieloos bestaan. Dat niet veel beter is dan de dictaturen waar we onze soldaten naar toe sturen.

Geeft ons land zijn burgers een gevoel van geborgenheid?


Nederland kent een waarden top tien. Een aantal jaar geleden (2006) gehouden onder een representatief deel van onze bevolking. Deze waarden geven aan wat de Nederlander als goed beschouwt. De mores van het land als het ware. Misschien ook wel een belangrijk onderdeel van de Nederlandse identiteit.

Een waarde is een diepgeworteld vertrouwen die aangeeft hoe je wil dat men zich in ons land naar elkaar gedraagt. Deze waarden horen ook herkenbaar te zijn in de leiderschapsstijl van politici en topondernemers. De boegbeelden van ons land. De waarden staat voor de ethische beginselen en mores van ons land. Een opsomming.

De waarden top 10 van de Nederlandse burger

1. Veiligheid, gevoel van geborgenheid.
2. Fatsoen, netjes met elkaar omgaan.
3. Gelijkwaardigheid, gelijke behandeling in diversiteit.
4. Vrije meningsuiting, geen ‘censuur’.
5. Tolerantie, ruimte geven aan de ander.
6. Solidariteit, actief bijdragen aan elkaars welbevinden.
7. Zelfbeschikking, werk en leven zonder inmenging.
8. Respect voor ‘people and planet’, maatschappelijk ondernemen.
9. Vrijheid van religie.
10.Vaderlandsliefde, trots op de prestaties van Nederland.

Wat opvalt is dat we vooral zachte waarden hebben in ons polderland. Die zachte waarden hebben we in de vorige eeuw opgebouwd. Daar mogen we trots op zijn. Nederland is een ‘praatland’ en sluit beter aan bij Scandinavië en Duitsland dan bij de Angelsaksische landen als Groot- Brittannië en de Verenigde Staten. Dat zijn duidelijk meer ‘vechtlanden’. Dat merk je ook aan het leger. Ons leger nam in Afghanistan een totaal andere rol (opbouwen) dan de Engelsen en Amerikanen. De cultuur in Nederland is gebaseerd op feminiene waarden en normen. Dat zie je aan de top 10.

Feminien land?
De vraag ligt nu. Blijft dit zo. Blijft Nederland dat feminiene fijne land waar we alles in dialoog met elkaar blijven oplossen. Een fatsoenlijk land. Een land waar iedereen gelijkwaardig is. Zelfbeschikkingsrecht en eigen regie heeft over onderwijs, zorg en leven. Waar mensen nog solidair zijn en respect hebben voor elkaar. Actief bijdragen aan elkaars welbevinden. Een sociaal en liberaal land zijn. Waar we geen jonge Angolezen uitzetten die volledig geïntegreerd zijn. Een land op trots op te zijn.

Wordt Nederland vechtland?
Ik vraag me dat af? Is dat nog wel zo. Kijk ik door een verkeerde bril? De theorie over identiteiten, waarden en normen vertelt ons dat deze niet snel veranderen. De praktijk toont anders. Ik zie Nederland in rap tempo veranderen in een masculien land. En dat stemt me niet blij. Wat overblijft is wat ik boven schets. Een vechtland met dito leiders in het bedrijfsleven en de politiek. Ik wil dat niet en wens ik ons land ook niet toe. Of zie ik dit verkeerd? Uw reactie kunt u hier kwijt.

Ons liberaal erfgoed is ingeruild voor machtspolitiek – En gehandicapten betalen de crisis


Ik sliep slecht vannacht. Een nachtmerrie. Een droom als Italiaanse klucht. Dat had een reden. Minister Donner opereerde afgelopen woensdag op het VNG-congres als de Nederlandse variant op buldozer Berlusconi en Mark Rutte gisteravond als jokkenbrok en verwend kind Pinokkio.

De stapeling van sociale maatregelen om de crisis af te wenden wordt door het kabinet met ongekende hardheid op de zwakkeren in de maatschappij afgewenteld. Mensen die met moeite een baan vinden door hun handicap en al zijn gestigmatiseerd raken al hun liberale verworvenheden kwijt en mogen van dit kabinet geen regie meer voeren over hun eigen leven, werk en zorg. Ze worden verbannen naar de bossen van het land. Verbannen naar moloche geldverslindende instituten die over hun houdbaarheidsdatum heen zijn.

Alle liberale kroonjuwelen, van PGB tot passend onderwijs worden opgeheven of uitgekleed tot een ‘showcase’ van hoe het niet moet. De neus van Rutte word elk kamerdebat langer en langer. Voorbeeld: Een half jaar geleden was Rutte nog trots op ‘zijn PGB’ (een persoonsgebonden budget voor het inkopen van eigen zorg). Een perfect instrument en bedacht door VVD-prominent Erica Terpstra. Hij roemde dit in het televisieprogramma Netwerk als onaantastbaar onderdeel van onze beschaving. Nu smijt hij dit bij het grof vuil, samen met alle gehandicapten in ons land. Enkel omdat hij er met zijn gedoogpartners anders niet uitkomt.

Berekeningen van belangenvereniging Per Saldo wijzen uit dat de beoogde bezuiniging door het grotendeels opheffen van de PGB juist de kosten met 25% opdrijft. Dus geen miljard besparing door de bezuinigingsmaatregelen, maar meerkosten van 650 miljoen. Logisch, want instituten zijn door hun bureaucratie en ‘overhead’ vele malen duurder dan de door gehandicapte PGB-budgethouders ingehuurde, goedkopere en flexibelere werkkrachten. Liberale parels als succesvolle woon- en werkprojecten worden zonder PGB binnen ‘no-time’ de nek omgedraaid.

Rutte heeft wel een oplossing. De gemeentes kunnen de PGB toch gewoon uitvoeren via de Wet Maatschappelijke Ontwikkeling (WMO). Donner dreef woensdag op het VNG-congres op Berlusciaanse wijze zijn zin door. Geen bestuursakkoord met de gemeenten zonder harde sociale maatregelen rondom onder meer de Sociale werkplaatsen. Ook over de uitvoering van de PGB door de gemeenten is nog geen akkoord. De gemeenten kunnen zich niet vinden in het de bezuinigingsvoorstellen en willen niet de verantwoordelijkheid. ‘De Nederlandse gemeenten zitten niet te wachten op het uitvoeren van PGB-achtige zaken, ‘zegt Frans van der Pas van Per Saldo. Ze willen geen uitvoeringsorganisatie zijn voor een bezuinigingsproject van de Rijksoverheid. Ze hebben daar de mensen en de middelen niet voor. Voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis voeren de Nederlandse gemeenten niet dit deel van het akkoord uit. Dat is betekenisvol en biedt hoop voor de zwaksten in ons land.

Het liefst zou ik beide bewindslieden verbannen naar het land met de vorm van de militaire laars. Het gedoogkabinet van VVD, CDA en PVV, dat vrijheid en barmhartigheid in hun vaandel draagt, is verworden tot een Europees schertskabinet.