De kracht van een ‘sustainable story’


Een houdbaar verhaal als antwoord op een nieuwe organisatie-identiteit

Bij het vertellen in een kleine kring van een boeiend of goed verhaal ontstaat een onderlinge verbondenheid tussen de luisteraars. Deze verbondenheid ontstaat vanzelf. Zeker als je een speld kunt horen vallen. Een verhaal biedt overzichtelijk in een complexe versnipperde samenleving.

Inhoudelijke dimensie

Een ‘sustainable story’ over hoe je als bedrijf in de wereld staat bijvoorbeeld. Dat kan een organisatie veel inzichtelijker maken dan je via een-dimensionele ‘reclame’ doet. Een goed verhaal gaat over waarom je de dingen doet zoals je ze doet’. Het geeft een inhoudelijk fundament aan de organisatie. Waar zij voor staat en gaat. Waar zij zich voor wil inspannen. En natuurlijk voor andere zaken dan alleen financiële winst of aandeelhouderswaarde. De wereld een beetje mooier te maken voor elkaar bijvoorbeeld. Met de sustainable Development goals. Daarmee geeft zij aan hoe ze de wereld ziet, hoe zij de wereld verrijkt, als antwoord op de onoverzichtelijkheid.

Relationele dimensie

Het verhaal verbindt verleden, heden en de toekomst van de organisatie met de dynamiek van de omgeving. De scheiding tussen koper en verkoper bestaat niet meer. Beide zijn als het ware geblend. Als een soort twee-eenheid. Je identificeert je met elkaar. Dat ziende, nodigt de organisatie mensen uit die zich verbonden/aangetrokken voelen, om te participeren, te adviseren over producten of diensten (of weg te blijven). Door het verhaal positioneert de organisatie zichzelf nadrukkelijk naar anderen.

Emotionele dimensie

Aan de eigen medewerkers biedt het herkenning, identificatie en betekenis. Vult het ook het emotionele inleven in organisaties en haar medewerkers. Als het goed is zijn de medewerkers ook onderdeel van het verhaal. En daarmee biedt het ankerpunten voor de eigen identiteit.

Basis voor communicatie en gedrag

Met een goed verhaal kunnen bruggen worden geslagen tussen de organisatie en de wereld. Door daarbij belangrijke organisatiewaarden en de waarden van je ‘doelgroep’ te matchen kun je gedrag en symboliek zo afstemmen dat er naast ‘likability’ ook ‘unity’ ontstaat tussen jouw organisatie en je klanten. In eendracht bouw je dan samen aan je product, schep je samen wellicht nieuwe producten, waardoor klanten nog meer betrokken zijn en daarmee meer dan enkel ambassadeur van het product worden. Een krachtige band.

U kunt me bellen om hier eens over te praten als u enthousiast bent over deze filosofie.

FullSizeRender.jpg

 

Vrouw bijt hond



Door Michelle Rutten

Februari 2001, een gewone woensdagavond, partner nog aan het werk in Amstelveen, kinderen thuis. En Petra over de vloer. Een Roemeense verpleegkundige die we in dienst hebben genomen om af en toe voor onze gehandicapte dochter te zorgen. Zelf was ik toen al een paar weken niet meer aan het werk vanwege een zware operatie die een paar weken later plaats zal vinden. Er wordt aangebeld. Hard en luidruchtig.

‘Dag mevrouw. Mogen we binnenkomen’, klinkt het vriendelijk gebiedend. Toch geen verkopers of Jehova-getuigen. Niet nu, denk ik. Maar waarom hebben ze een geluids- en cameraman bij zich? Nieuwsgierig vraag ik wat ze willen.

‘Oh, herkent u ons niet? We zijn van Man bijt hond.’ En we vragen ons af wat de pot schaft. Totaal overdonderd, en wie zou dat niet zijn zonder mediatraining, laat ik ze binnen. Ik ben namelijk een potje Olvarit aan het verwarmen. Dat was toch niet wat ze hadden verwacht. ‘Wat gaat u dan voor uw echtgenoot maken straks’, werd de eerste vraag. ‘Dat weet ik niet, want ik kook nooit, dat doet Marcel.’ Vertwijfeld kijkt het team rond en verzint de volgend vraag: ‘Maar dan doet u toch zeker wel gezellig samen de afwas?’ ‘Nee, hoor,’ antwoord ik ad rem, ‘dat doet hij.’ En ik wijs glimlachend naar de Bosch afwasmachine in de hoek van de keuken. ‘Maar wat doet u dan eigenlijk, de hele dag thuis’. Met een kokende man en een hulp in huis begonnen ze zich toch af te vragen.

‘Ik heb borstkanker, en binnenkort ga ik naar het ziekenhuis voor een operatie.’ De filmploeg zweeg. Ze stonden daar schutterig, met rode koontjes. Zelf was ik vrij nuchter onder de problematiek, dit voor mij absoluut geen einde oefening. Maar naar de gezichten van de ploeg kijkend had ik het gevoel dat ditmaal de vrouw de hond had gebeten.
‘Nou, veel sterkte dan,’ vertelden ze mij, een beetje uit hun doen. En of ik er bezwaar tegen maakte dit uit te zenden? En op welke datum de operatie was? Ik had geen bezwaar. De hele filmploeg vertrok. Hun gezichten in zo een zelfde plooi die je ook bij uitvaarten tegenkomt.

Ik lag 3 april na de operatie in het ziekenhuis te ontwaken uit mijn verdoving. Het was half zeven ’s avonds. Mijn man en kinderen zaten naast me. Ze hadden niet in de gaten dat ik wakker was. Ik voelde me uitermate belabberd. Mijn schatten keken naar een actuele uitzending van de NCRV: Man bijt hond. Ik zag mezelf. Geïnterviewd door de filmploeg. Ik zag een krachtige vrouw die door de ploeg sterkte gewenst werd. Het was een deja vu. De volgende dag wilde ik ontslagen worden. Want ik was die sterke vrouw van Man bijt hond.

Donderdagmiddag thuis stonden bekende en veel meer onbekende buren uit de Filmwijk bij ons aan de deur. Met bloemen en lieve kaarten. Soms met tranen in hun ogen. Ze hadden de uitzending de dag van te voren gezien.

Ik had er meteen ettelijke nieuwe vrienden bij. En ontzettend goed dat de producent de uitzending op de dag van mijn operatie de lucht in liet gaan.

Dertig jaar buren
Michelle Rutten is met dit verhaal de winnaar van de wedstrijd dertig jaar buren. Het verhaal is door Annemarie Jorritsma persoonlijk als beste verhaal geselecteerd in 2002 Dertig jaar buren.