Categorieën
De Nieuwe Samenleving Positief Toekomstkantelen veranderprocessen

Het is carnaval: De PVV omarmt de revolte


 

De peiling van Maurice de Hond duidelijk laten zien dat veel Nederlanders het xenofobe denken van de PVV ondersteunen. Want bang voor vreemdelingen, dat zijn ze al jaren. Vier jaar geleden werd een ‘klik’-site voor stoute Europeanen (Polen en Roemenen) opgericht, daarna was Geert een beetje boos op de Grieken en dit keer krijgen de oorlogsvluchtelingen er van langs. En hij verzon een nep pepperspray. Om je te beschermen tegen vluchtelingen. En dat is natuurlijk precies waar carnaval over gaat. Een nep-rol spelen met een nep-spray in een nep-wereld.

PVV’ers houden van de revolte
PVV’ers zijn voorspelbaar over hun rol. En de meedeiners zijn ook kinderlijk eenvoudig. Carnavaleske meezingers. Ik heb namelijk de ontdekking gedaan dat het in de aard van de PVV’er ligt om ons allemaal het hele jaar door te laten lachen. En dat ze steeds willen blijven scoren met dezelfde carnavalshit #kominopstand. Het is hun vergeven. Het is tenslotte weer carnaval in Nederland. Ik zie hun drijfveer. Op satirische wijze spotten met de maatschappij en de politiek. Kijken we naar de oorsprong van carnaval ziet we dat vanuit antropologisch perspectief het carnaval een omkeringsritueel is, waarin maatschappelijke rollen worden omgedraaid en met normen over gewenst gedrag worden opgeschort. Een soort nep-maatschappijtje bedrijven. De PVV is in mijn visie een carnavalspartij, maar wel een die denkt dat het hele jaar hun prins carnaval aan het woord mag zijn. En en zijn adjudanten? Die doen hard mee met het meezingen van de carnavalshit van de Überprins.

PVV’ers zijn tonpraoters
Belangrijke componenten van de carnavalsrituelen zijn de zogeheten betogen in lokaal dialect. Nieuwe woorden worden zo toegevoegd aan de al zeer polymorfe politieke taal. In hun geval van de PVV meestal samenstellingen met ‘tsunamie’ erin. Vaak gebruikt voor de vergrotende trap. Niet door een mug gestoken worden, maar door een muggen-tsunami. In Brabant worden deze carnavalvierders tonpraoters genoemd, en ze zitten daar ook daadwerkelijk in een ton, in Limburg buutreedner en in Zeeland een ouwoer genoemd. Allen houden een cabaretesk betoog in een politiek soort dialect, waarin allerlei actuele zaken de revue passeren. Vaak worden daarbij lokale situaties en bekendheden uit de landelijke, lokale en regionale politiek op de korrel genomen. Het grijpt terug op de traditie van de nar. Erg ondeugend allemaal. Als ik nu een doorkijkje maak zie ik dat PVV’ers, vanuit hun toestand waar ze zich in welbevinden, eigenlijk continu carnaval vieren. Het beperkt zich niet tot de korte periode voor aswoensdag maar gaat gewoon het hele jaar door. Zelfs boven de rivieren. Stouterds. Ze houden niet van ophouden en lachen zich een aap. Ze vergeten dat als je in de ton stond, je van alles gevrijwaard was. Nu ze uit de ton stappen, stappen ze uit de toon, en wordt het een nep-carnavalsvereniging.

De vastgelopen plaat
Dat de PVV altijd maar in haar groef blijft hangen toont aan dat deze nep-carnavalsvereniging wel de ‘broken record’ van de Lage Landen is. Ik zie dat hij als prins carnaval zijn angsten toegankelijk maakt veel hossende soortgenoten. Carnaval is tenslotte een nationaal volksfeest. Het verhaal van de plaat die in zijn groef blijft hangen is van alle tijden. In elke periode in de geschiedenis heb je een partij waar het zittende regime en intelligentsia meewarig het hoofd over schudt. Gelukkig kunnen we nu hoogleraar Swaab de schuld geven van dit ‘enge denken’. Hij heeft tenslotte ontdekt dat mensen gewoon als VVD’ers, Groenlinksers, SP’ers of PVV’ers geboren worden. Dat we geen bewuste beslissingen in ons leven nemen, en dat alles simpel is voorgekookt in ons hersenen. Je bent wat je ‘gen’ in je hersenen heeft gebrand, gekokstooft. Hersenspecialist Piet Vroom had daar mooie verhalen over. Over onze basisemoties als lachen en angst. Zijn boek ‘Tranen van de krokodil’ vertelde dat we als het gaat om onze primaire emoties, en ik schaar er voor het gemak vreemdelingenhaat ook onder, nog steeds worden geleid door onze hersenstam en niet de cortex. De hersenstam als basaal overblijfsel van de evolutie met de emoties van een krokodil en verantwoordelijk voor het gedrag van al die Nederlanders die even de nuance tijdens carnaval kwijt zijn. Bij de PVV blijft dat paard steeds vaker in de gang staan. Of het nu een Islamitische, Grieks of Oost-Europees Paard is. Het dweilorkest van de PVV kan geen nieuwe liederen meer bedenken en komt steeds moeilijker uit haar steeds dieper lopende groef. Het is ons oerinstinct dat maar niet beschaafd wordt.

Categorieën
Cultuurkantelen De Nieuwe Samenleving Nieuwe Rijkdom Positief veranderprocessen

Van Melkertbaan naar bedrijfspoedel van Rutte


Mensen worden vaak vergeleken met dieren. Daar is niets mis mee. Zolang je dat met een kwinkslag en humor doet. Ik dikwijls met een grote gezellige bruine beer. Dat heeft wellicht met mijn gewichtig formaat te maken.

Gedrag vergelijken met de dierenwereld is een manier om zaken te duiden die moeilijk in taal te vervatten zijn. De metafoor is beeldend en goed gekozen uitermate grappig. Ik speel de laatste tijd met mijn pubers een dierenspel. We kijken dan naar het debat in de tweede kamer. De kunst is dan om het gedrag van politici te vertalen naar dierentaal. Men krijgt een punt als er een vergelijking is tussen gedrag en dierengedrag. Haantjesgedrag staat steevast op nummer 1. Struisvogelgedrag op nummer 2 en ‘het is weer een kippenhok’ nummer 3. Afgelopen maand was dat natuurlijk de bedrijfspoedel van Mark Rutte.

Animal Farm
Dierentaal geeft een verrijking van de woordenschat. Het vat soms gevat een bepaald gevoel samen, vaak beter dan reguliere taal. Marten Toonder was daar meester in. Spelen met taal en karakter. Heer Bommel als filosoof en Tom Poes als slim ventje. De dieren passen precies bij de karakters die hij in de verhalen koos. De pandaberen in het verhaal ‘De andere wereld’ zijn een tsunami immigranten en zijn butler Joost is een trouwe Golden Retriever. De samenstellingen van hem zijn fenomenaal. Zoals grutsprits, boldoenerij of elementaal.

Gedoogbaviaan
De politiek gaat steeds meer metaforen gebruiken. Wat nu opvalt is dat er, anders dan vroeger, reguliere woorden worden gekoppeld aan dieren in plaats van mensen. Zo waren jaren geleden Melkertbaan of Tineke Tolpoort erg populair. Nu zijn dus de dieren aan de beurt. Diergedrag wordt gekoppeld aan politieke issues en aan politici. Bedrijfspoedel is wellicht de eerste in een nieuwe soort.
De vraag is of dat taalverrijking of taalverarming is. Ik denk verrijking. Het toont de mogelijkheden van onze taal en taalvernieuwing. Ik ben me bewust van de kracht van dit soort woorden. Het is beeldtaal, maar het is ook de spiegel van de maatschappij. De lachspiegel van de realiteit. En daarmee heel sterk. Het is goedmoedige ironie of regelrecht sarcasme. Meewarig en potsierlijk. Het past in de traditie van Marten Toonder die meester was in woordsamenstellingen. Ook als door Geert Wilders de samenstelling bedrijfspoedel wordt gebruikt. Hoe onprettig ook voor het niveau van het debat en het lijdend voorwerp.

Nabrander: ik merk dat de samenstelling ‘dreigpoedel’ op twitter nu Geert Wilders nieuwe verkiezingen wilt veel gebezigd wordt. Misschien werkt het wel als een boomerang.

Zegt de kip tegen het varken: ‘Ham and Eggs’, een wereldproduct! Wat zeg je er van. Een fusie tussen jou en mij? Overal, in alle restaurants, Ham and Eggs!’ Je ziet het varken denken. ‘Wacht eens even? Jij blijft eieren leggen en ik ga eraan”. Zegt de kip: ‘Dat is toch altijd zo met fusies’.

Categorieën
Cultuurkantelen De Nieuwe Samenleving Positief Toekomstkantelen veranderprocessen

Platlanders in Almere: een vrolijk verhaal


OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet is provinciale verkiezingsavond in het stadhuis van Almere. Hordes journalisten rennen buiten achter Geert Wilders aan die uit het zwart arriveert. De polderwind blaast een akelige storm in mijn haren. Het weerwater oogt donker en diep, maar vooral weer, veel weer. Ik zie opvallende gebouwen naast het water verschijnen. 

Meervormige gestalten lopen achter de grote leider. Scharnierend langs blokkendozen met tochtige gaten als geopende kuisheidsgordels, postmoderne Berlijnse muren, ritmisch afgewisseld met torenhoge gebouwen, wanstaltige erecties en omhoog prangende borsten. Ego-vol aandacht vragend. Het blob-tijdperk beleeft een vulkanische uitbarsting. En als dat nog niet alles is. Erupties van glas, aluminium spreken van een rechthoekige samenleving. Het Almeerse platland. Lustige koopgoten en ondergrondse sloopgoten. War of the Vinex.

Ik volg de lawaaïge groep camera- en microfoondragers. De overwinningsroes van de vrijheid vindt zometeen plaats in de benedenwereld. Verboden terrein voor het reguliere volk, dat schimmenrijk van Hades. Diep in de Limburgse look-a-like mergelgrotten van glooiland. Het onderland van winkelketens en projectontwikkelaars. Rabbithill en Watership Down.  Afrekenen bij Charon. Legoworld en Horrorworld gekloond, met als resultante pretpark Vinex.

Het Wassenaar van de lage middenklasse. Thuishaven van de Platlanders. Ideaal prooivolk. Het imperium van kasteelheer Frankenstein is weer, vooral weer, veel weer. Hij bestiert zijn Teletubby-heuvel vanuit de ruïne van ideeënloosheid. Een-dimensionaal. Een laatste stuiptrekking. De architectuur in de tijdgeest van de jaren ’30 morft naar een ongekend beeld. Krampachtig houdt Den Haag haar kleinkind vast. Lost in Transition.

Zwetend schiet ik wakker. Een nachtmerrie? … Ja … Gelukkig, mijn fijn Almere is er nog. Stad van de onschuld, stad met kansen, stad van klein geluk, gereed voor de hink, stap, schaalsprong naar de Floriade. En we kunnen het. Onze schouders op een positieve manier onder de stad zetten. Dat weten de Almeerders allang. Leuke mensen allemaal. De laatste pioniers van delta Nederland. Stoere vrouwen en mannen, niet bang om van het lelijke eendje een mooi jonge zwaan te maken. Nu nog de enge droom verjagen. Helpt een dosis groene cultuur?

(reblogged)