Institutionele nederigheid

Institutionele nederigheid gaat over de houding waarmee organisaties, overheden en professionals erkennen dat ze een rol spelen in het leven van mensen, maar dat ze die levens niet kunnen beheersen. Het is geen nederigheid die klein maakt, maar een vorm van verantwoordelijkheid: weten dat macht gezond blijft wanneer ze kan luisteren, twijfelen, herzien en leren. Steeds meer instituties zetten stappen in deze richting, zoals politie, zorginstellingen, onderwijs, gemeenten en culturele organisaties. Zij experimenteren met nieuwe vormen van samenwerking, waarin burgers niet langer object van beleid zijn maar gelijkwaardige partners. Institutionele nederigheid maakt systemen menselijker, flexibeler en rechtvaardiger. Het is een levenswijsheid dat helpt om vertrouwen te herstellen in een tijd waarin veel mensen zich niet gezien of gehoord voelen.

Mijn geschenk aan de wereld

Mijn geschenk aan de wereld is een blik die kantelt: anders kijken, twijfelen, verbeelden. Geïnspireerd door Zhuang Zi laat ik zien waar systemen vastlopen. Een leidraad voor empathie, eenvoud en echte verandering.

De kunst van even stilstaan

Er is een soort ja-zeggen dat bijna vanzelf gaat. Het “ja” op lezingen, projecten, hulpvragen, en ook op bestuursfuncties, die grote woorden waar verantwoordelijkheid in verscholen ligt. Men vraagt je omdat je een verhaal draagt, omdat je weet hoe het is om te vechten in systemen die niet meegeven, omdat je warmte en richting tegelijk […]

Podcast Episode: Aan de Wolga

De Wolga stroomt aan het einde gewoon verder. Traag en onverstoorbaar. Ze hoeft niets te geloven.

Aan de Wolga

“Een land verdwijnt niet wanneer zijn gebouwen instorten…” Het licht valt langzaam door de vergeelde gordijnen en legt een smalle baan op de houten vloer. In de lucht hangt de geur van oud berkenhout en vochtige aarde. Een geur die alleen oude huizen kennen. Buiten stroomt de Wolga. Traag, zoals altijd. Ze droeg de schepen […]

Kijk niet omhoog, niet doen!

We wachten op een apocalyps uit de hemel, terwijl we zelf de planeet stukje bij beetje leegvreten en naar de kloten helpen. En zodra ik dat besef, schrik ik wakker: godverdomme, ik ben woke.

Kunst als mantelzorger

Mantelzorgers zoals ik schrijven geen medicijnen voor. Hebben geen spreekkamer. Wat we zien is wat we missen. En daar springen we dan op in. Dat is wat kunst ook doet voor ons. 𝗗𝗲 𝗸𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗵𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻𝗻𝗶𝗻𝗴 Een film, een voorstelling, een lied of een roman haalt iemand uit de anonimiteit. Achter de depressie verschijnt een […]

Wat blijft

𝗪𝗮𝘁 𝗯𝗹𝗶𝗷𝗳𝘁je kijkt naar de anderalsof er niets belangrijkersbestaat dan dat kijken 𝗗𝗲 𝗱𝗮𝗴een stoel in de keukende koffie langzaam koudermaar jij blijft dichtbij 𝗛𝗲𝘁 𝗴𝗲𝘄𝗼𝗻𝗲je strijkt een jas gladvoor iemand die verder moetde wereld wordt zacht 𝗗𝗲 𝗳𝗼𝘁𝗼drie mensen in lichteen moment zonder vermoedendat voor altijd blijft 𝗟𝗶𝗲𝗳𝗱𝗲je zegt bijna nietsmaar iedereen voelde ditje […]

𝗘𝗲𝗻 𝗽𝗮𝗸𝗸𝗲𝘁𝗺𝘂𝘂𝗿 𝗱𝗶𝗲 𝘇𝗲𝗴𝘁: 𝗷𝗶𝗷 𝗵𝗼𝗼𝗿𝘁 𝗲𝗿 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗯𝗶𝗷

“Als rolstoelgebruiker kijk ik naar deze pakketmuur en ik zie meteen wat er misgaat. Sommige vakken zijn te hoog. De bediening zit buiten mijn bereik. De stoep ernaartoe houdt mij letterlijk tegen. Het pakket is misschien dichtbij, maar voor mij onbereikbaar.” “Als blinde of slechtziende gebruiker zoek ik naar houvast. Naar een vaste indeling. Naar […]

𝙃𝙖𝙣𝙙𝙚𝙣 𝙤𝙥 𝙙𝙚 𝙧𝙪𝙜

~ Mijn handen zoeken bij een lange wandeling vanzelf hun plek achter mijn rug als ik loop. Ik kijk graag om me heen. Naar mensen, naar details in de wijk, naar juist de kleine dingen die je mist als je alleen maar vooruit kijkt. Ook als fervent straatfotograaf. Het is een houding die volledig past […]

𝗟𝗲𝗶𝗱𝗲𝗿𝘀𝗰𝗵𝗮𝗽 𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗲 𝗿𝘂𝗶𝗺𝘁𝗲 𝘄𝗮𝗮𝗿 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘂𝘄𝘀 𝗸𝗮𝗻 𝗼𝗻𝘁𝘀𝘁𝗮𝗮𝗻

De tussenruimte is een plek van creatie. Daar ontmoeten ervaring en verbeelding elkaar. Daar worden oude patronen zichtbaar en kunnen nieuwe bewegingen ontstaan.

𝗔𝗹𝗴𝗷𝗲 𝗵𝗮𝗱 𝗲𝗿 𝗻𝗼𝗴 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝘇𝗶𝗻 𝗶𝗻 ~

Algje, onze meerval, ligt op het marmoleum naast het aquarium. Alsof hij uit een verkeerde droom is gesprongen. Hij moet daar minstens een uur hebben gelegen.

𝗗𝗼𝗻’𝘁 𝗯𝘂𝘆 𝗴𝗿𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗮𝗻𝗮𝗻𝗮𝘀

Een oude levenswijsheid met een glimlach. Koop geen bananen die pas volgende week rijp zijn als je niet weet hoe je week eruitziet. Het gaat nooit echt over bananen. Het gaat over wachten. Over plannen die blijven liggen, dromen die worden uitgesteld en het idee dat later vanzelf komt. Mijn hart gaf me onlangs een […]

De dag dat de oceaan ons stil kreeg

Toen ik las over de speedboot die gisteren verdween bij Indonesië en later vandaag weer werd gevonden, dacht ik terug naar een vakantie dertig jaar geleden. Ook wij zaten toen midden op zee, in een klein houten bootje dat echt niets voorstelde tegenover de kracht van de oceaan. Michelle was zwanger van Machiel. We waren onderweg naar huis van een droomvakantie en we hadden geen idee hoe dicht het leven soms langs de rand van een koraalrif beweegt.

𝗩𝗼𝗴𝗲𝗹𝘀 𝗼𝗽 𝗼𝗻𝘀 𝗴𝗲𝗹𝗱. 𝗗𝗮𝘁 𝗶𝘀 𝗲𝗲𝗻 𝗸𝗹𝗲𝗶𝗻𝗲 𝗸𝗮𝗻𝘁𝗲𝗹𝗶𝗻𝗴.

Als vogels onze eurobiljetten gaan sieren, verandert niet alleen het ontwerp van ons geld, maar misschien ook het verhaal dat we elkaar vertellen over wat we werkelijk waardevol vinden.

𝐓𝐞𝐫𝐮𝐠 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐄𝐬𝐬𝐞𝐧𝐭𝐢ë𝐥𝐞

Soms dwingt het leven je terug naar het essentiële: je gezondheid, je kinderen en de moed om grenzen te stellen, zodat je kunt blijven geven vanuit draagkracht in plaats van uitputting.

Worldpride

WorldPride gaat over zichtbaar mogen zijn en jezelf kunnen zijn. We vormen onze identiteit niet alleen zelf, maar ook in de ontmoeting met anderen. Daarom is erkenning zo belangrijk. Liefde, openheid en compassie werken aanstekelijk, net als angst en uitsluiting. Iedere ontmoeting biedt de keuze om eerst het verschil te zien, of eerst de mens. Laten we spiegels zijn waarin mensen zichzelf mogen herkennen, met waardigheid, vrijheid en liefde. 🌈

𝐄𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐛𝐫𝐨𝐤𝐞𝐧 𝐡𝐚𝐫𝐭 𝐢𝐬 𝐬𝐨𝐦𝐬 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐝𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭𝐚𝐟𝐨𝐨𝐫

Binnenkort krijgt mijn hart een restart, ja, net als bij een vastgelopen computer. Stekker eruit, ritme erin. Een boezemflutter is niet fijn, vermoeiend en ongezond. Met deze operatie wordt het risico op een beroerte sterk verminderd. En zet mijn leven in perspectief. Meer bewust leven. Meer tijd voor mijn kinderen, mijn gezin en mezelf. Op weg naar een nieuw begin.