Een rups wordt geen betere rups. Hij moet durven veranderen.
Institutionele nederigheid gaat over de houding waarmee organisaties, overheden en professionals erkennen dat ze een rol spelen in het leven van mensen, maar dat ze die levens niet kunnen beheersen. Het is geen nederigheid die klein maakt, maar een vorm van verantwoordelijkheid: weten dat macht gezond blijft wanneer ze kan luisteren, twijfelen, herzien en leren. Steeds meer instituties zetten stappen in deze richting, zoals politie, zorginstellingen, onderwijs, gemeenten en culturele organisaties. Zij experimenteren met nieuwe vormen van samenwerking, waarin burgers niet langer object van beleid zijn maar gelijkwaardige partners. Institutionele nederigheid maakt systemen menselijker, flexibeler en rechtvaardiger. Het is een levenswijsheid dat helpt om vertrouwen te herstellen in een tijd waarin veel mensen zich niet gezien of gehoord voelen.
Mijn geschenk aan de wereld is een blik die kantelt: anders kijken, twijfelen, verbeelden. Geรฏnspireerd door Zhuang Zi laat ik zien waar systemen vastlopen. Een leidraad voor empathie, eenvoud en echte verandering.
Er is een soort ja-zeggen dat bijna vanzelf gaat. Het โjaโ op lezingen, projecten, hulpvragen, en ook op bestuursfuncties, die grote woorden waar verantwoordelijkheid in verscholen ligt. Men vraagt je omdat je een verhaal draagt, omdat je weet hoe het is om te vechten in systemen die niet meegeven, omdat je warmte en richting tegelijk […]
We hebben de zorg opgeknipt in organisaties, loketten, budgetten en verantwoordelijkheden. Iedereen doet zijn stukje, maar niemand overziet het leven van de mens. Vanuit mijn ervaringen als vader pleit ik voor een andere manier van organiseren: dichtbij, menselijk en samenhangend.
Bloedwaarden keurig. Maar wie meet de vlinders? Het hart fladdert door.
Een knuffel erbij, een afspraak met de liefde, de dokter kijkt toe.
Geen pil tegen zin, geen protocol voor verlangen. Gewoon: lรฉven graag!
Want soms is liefde het beste medicijn. En de bijsluiter? Vol vlinders.
Ik zie het al jaren. We bouwen een loket, maken een formulier, bedenken een indicatie en zetten er een professional tussen. Voor iedere menselijke behoefte verzinnen we een voorziening. Ondertussen verdwijnt de vanzelfsprekendheid waarmee mensen naar elkaar omkijken. Ik weet hoe belangrijk professionele zorg is. Ik zie dagelijks wat mensen daarvoor over hebben. Maar ik […]
Waarom investeren we amper in zorgzame gemeenschappen? In woonvormen waar mensen met een beperking een eigen leven kunnen leiden. In plekken waar professionele begeleiders, familie, vrijwilligers en buren een gemeenschap vormen. Waar ouders hun kind met een zorgvraag met vertrouwen kunnen loslaten.
Geen machthebber staat boven het recht. De geschiedenis leert dat systemen die tegenmacht onderdrukken uiteindelijk kunnen vallen. Ook Trump moet zich aan die les houden.
In het voorjaar reisde ik per trein naar Parijs voor een tv-opname om opnieuw de stad te ontmoeten waar Michelle en ik dertig jaar geleden onze liefde vierden; tussen herinneringen, kunst en stilte vond ik niet alleen gemis, maar ook nieuwe veerkracht. In november is deze bijzondere reis op televisie te zien als een verhaal over hoe liefde, schoonheid en herinneringen je de weg kunnen blijven wijzen.
Ik ben dol op plekken die me even uit mijn denkhoofd halen. Of mantelzorgmodus. Een museum, een roman in mijn tuin, een tocht naar een stad waar ik een paar uur rondloop. Verpozingen waarin ik anders kijk, luister, lees of fotografeer. Ze zijn steeds belangrijker voor me geworden. Woensdag was zoโn moment. Ik was met […]
Mijn denkhoofd moet af en toe leeg kunnen stromen: over Michelle, mijn dochter, mijn zoon, werk, zorg, leiderschap, solidariteit, oorlog, Uitgast, plezier en vijf katten die om vijf uur โs nachts vinden dat de dag begint.
Alles mag erin: rouw en lol, grote wereldproblemen en kleine dingen, liefde, verdriet en verwondering, een dagboek zonder slotje.
Categorieรซn
Podcast Episode: Aan de Wolga
De Wolga stroomt aan het einde gewoon verder. Traag en onverstoorbaar. Ze hoeft niets te geloven.
Categorieรซn
Aan de Wolga
โEen land verdwijnt niet wanneer zijn gebouwen instortenโฆโ Het licht valt langzaam door de vergeelde gordijnen en legt een smalle baan op de houten vloer. In de lucht hangt de geur van oud berkenhout en vochtige aarde. Een geur die alleen oude huizen kennen. Buiten stroomt de Wolga. Traag, zoals altijd. Ze droeg de schepen […]
We wachten op een apocalyps uit de hemel, terwijl we zelf de planeet stukje bij beetje leegvreten en naar de kloten helpen. En zodra ik dat besef, schrik ik wakker: godverdomme, ik ben woke.
Categorieรซn
Kunst als mantelzorger
Mantelzorgers zoals ik schrijven geen medicijnen voor. Hebben geen spreekkamer. Wat we zien is wat we missen. En daar springen we dan op in. Dat is wat kunst ook doet voor ons. ๐๐ฒ ๐ธ๐ฟ๐ฎ๐ฐ๐ต๐ ๐๐ฎ๐ป ๐ต๐ฒ๐ฟ๐ธ๐ฒ๐ป๐ป๐ถ๐ป๐ด Een film, een voorstelling, een lied of een roman haalt iemand uit de anonimiteit. Achter de depressie verschijnt een […]
Categorieรซn
Wat blijft
๐ช๐ฎ๐ ๐ฏ๐น๐ถ๐ท๐ณ๐je kijkt naar de anderalsof er niets belangrijkersbestaat dan dat kijken ๐๐ฒ ๐ฑ๐ฎ๐ดeen stoel in de keukende koffie langzaam koudermaar jij blijft dichtbij ๐๐ฒ๐ ๐ด๐ฒ๐๐ผ๐ป๐ฒje strijkt een jas gladvoor iemand die verder moetde wereld wordt zacht ๐๐ฒ ๐ณ๐ผ๐๐ผdrie mensen in lichteen moment zonder vermoedendat voor altijd blijft ๐๐ถ๐ฒ๐ณ๐ฑ๐ฒje zegt bijna nietsmaar iedereen voelde ditje […]
โAls rolstoelgebruiker kijk ik naar deze pakketmuur en ik zie meteen wat er misgaat. Sommige vakken zijn te hoog. De bediening zit buiten mijn bereik. De stoep ernaartoe houdt mij letterlijk tegen. Het pakket is misschien dichtbij, maar voor mij onbereikbaar.โ โAls blinde of slechtziende gebruiker zoek ik naar houvast. Naar een vaste indeling. Naar […]
